Ορθόδοξος Απολογητής

ΠΕΡΙ ΣΕΒΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

2010-04-03T06:46:00.000-07:00

Ποικίλες είναι οι αντιδράσεις σε ότι αφορά την προσκύνηση του Τιμίου Σταυρού.

Κυρίως, οι αιρετικοί είναι κατά της προσκυνήσεώς του.

Στο παρόν άρθρο όμως, δεν θα ασχοληθούμε με τους αιρετικούς, αλλά με εκείνους τους πιστούς, που ανήκουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία και που ίσως έχουν κάποιες αμφιβολίες στο ζήτημα αυτό.

Ακούμε πολλούς να εκπλήττονται, επειδή προσκυνούμε τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου μας.

Σύμφωνα με τους πνευματικούς διδασκάλους της εκκλησίας μας, ο Τίμιος Σταυρός ήταν το θυσιαστήριο πάνω στο οποίο προσφέρθηκε η αληθινή θυσία για τους ανθρώπους όλων των αιώνων.

Λόγω της αμαρτίας οι άνθρωποι ήταν «εχθροί» του Θεού και Αυτός είχε αποφασίσει τον θάνατο των αμαρτωλών.

Έπρεπε λοιπόν, να συμβεί ένα από τα δύο: Ή ως Θεός που είναι να εκτελέσει τον λόγο Του και να τους θανατώσει όλους, ή να ακυρώσει την απόφασή Του, ως φιλάνθρωπος.

Ωστόσο, βλέπε τη σοφία του Θεού!

Συγκράτησε την απόφασή Του και έδειξε με δύναμη την φιλανθρωπία Του. Σταυρώθηκε κατά το Σώμα ο Χριστός στο ξύλο του Σταυρού, εσήκωσε όλη την αμαρτία επάνω του και έτσι με τον θάνατό Του εμείς πεθαίνουμε ως προς την αμαρτία και ζούμε με δικαιοσύνη.

«ο οποίος τις αμαρτίες μας βάσταξε ο ίδιος στο σώμα του επάνω στο ξύλο, για να ζήσουμε στη δικαιοσύνη, αφού πεθάναμε ως προς τις αμαρτίες· «με την πληγή τού οποίου γιατρευτήκατε».

Καινή Διαθήκη, Α΄ Πέτρου Κεφάλαιο 2, Στίχος 24..

Δεν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος που πέθανε για εμάς.

Δεν ήταν άλογος αμνός, ούτε άγγελος, αλλά αυτός ο σαρκωθείς Θεός!

Δεν ήταν τόσο μεγάλη η ανομία των αμαρτωλών όσο μεγαλύτερη ήταν η δικαιοσύνη και φιλανθρωπία Του.

Στην Αγία Γραφή η λέξη Σταυρός έχει διπλή σημασία:

Μία με πνευματική έννοια, που χρησιμοποιείται πολύ σπάνια και η άλλη με την υλική, που σημαίνει ότι ο Σταυρός αποτελείται από δύο καρφωμένα διαγωνίως ή σε σχήμα ορθής γωνίας ξύλα, επάνω στα οποία εσταύρωναν τους μεγάλους καταδίκους της εποχή εκείνης.

Η πνευματική έννοια της λέξης Σταυρός αποδίδεται με τα λόγια του Σωτήρος που λέγει:

«Όποιος θέλει νάρθει πίσω από μένα, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, και ας σηκώσει τον σταυρό του, και ας με ακολουθεί.»

Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, Κεφάλαιο 8, Στίχος 34..

Επίσης:

«Και όποιος δεν παίρνει τον σταυρό του, και ακολουθεί πίσω από μένα, δεν είναι άξιος για μένα.»

Κατά Ματθαίον Ευαγέλιο, Κεφάλαιο 10, Στίχος 38..

Ένα ερώτημα που γεννάται τώρα είναι:

«Πως είναι δυνατόν να τιμούμε εμείς το όργανο εκείνο που χρησιμοποιήθηκε ως μέσον τιμωρίας για το Σωτήρα μας;»

Σύμφωνα με τους πνευματικούς διδασκάλους της εκκλησίας μας, εμείς πρέπει να τιμούμε τον άγιο Σταυρό, όσο μπορούμε περισσότερο, επειδή ο Χριστός αγάπησε εκουσίως αυτόν και πάνω σ΄αυτόν ως σαν σε βωμό κατέκαυσε τις αμαρτίες μας.

Ο Σταυρός φανερώνει τη δική μας ντροπή και όχι του Κυρίου, εκ μέρους του Οποίου φανερώνεται δια του σταυρού μόνο η άπειρη αγάπη του.

Συνεπώς, η σκέψη μας για το Σταυρό θα πρέπει να μας κάνει να ντρεπόμαστε λίγο και να μετανοούμε για τις αμαρτίες μας.

Να ακολουθούμε τον Σταυρό, όπως τον ακολούθησε ο Κύριος, χάριν της δικής μας Σωτηρίας.

Βέβαια, ένα αντικείμενο που προξενεί τον χαμό ενός σπουδαίου προσώπου μας, προκαλεί λύπη και πόνο και δεν το τιμούμε.

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο πράγμα με το σταυρό του Κυρίου, ο οποίος μας προξενεί χαρά και σωτηρία.

Διότι δεν ήταν όπως λένε μερικοί, μία αγχόνη, αλλά ένας τόπος θυσίας, όπου προσφέρθηκε η μεγαλύτερη και τιμιότερη θυσία των αιώνων, του Υιού του Ανθρώπου για τη σωτηρία μας.

ΑΦΟΥ ΤΙΜΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ,

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΜΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΡΦΙΑ;

Ένα ακόμη ερώτημα που εκφράζουν μερικοί είναι και αυτό:

«Εάν λοιπόν πρέπει να τιμούμε τον σταυρό, είναι ανάγκη να τιμούμε και τα άλλα όργανα, όπως τα καρφιά, τον ακάνθινο στέφανο, τον Πιλάτο, τον Ιούδα, τους αρχιερείς Άννα και Καϊαφα, τους στρατιώτες που τον χλεύαζαν;

Διότι όλοι αυτοί συνέβαλαν, όπως και ο Σταυρός για τη σωτηρία μας».

Οι πνευματικοί μας διδάσκαλοι στο ερώτημα αυτό μας απαντούν ότι, δεν μπορούμε να τιμήσουμε τον Πιλάτο και τους άλλους δολοφόνους του Κυρίου μας, διότι πρέπει να λάβουμε υπόψη μας την πρόθεση που είχαν αυτοί, οι οποίοι συνέβαλαν στα πάθη και στον θάνατο του Κυρίου.

Ο σκοπός τους ήταν να τον γελοιοποιήσουν, να τον εξευτελίσουν και να τον βασανίσουν.

Τέλος τον θανάτωσαν για να μην υπάρχει πλέον.

Όσον αφορά για το ακάνθινο στεφάνι και τα καρφιά, τα τιμούμε και αυτά, διότι μπήχθηκαν στο Σώμα του Κυρίου, αλλά όχι όπως τον Σταυρό, διότι πουθενά η Αγία Γραφή δε μας λέει τίποτα γι΄ αυτά.

Ενώ αντίθετα για το Σταυρό, έχουμε μαρτυρία και από τον ίδιο τον Απόστολο, ο οποίος στην προς Γαλάτες επιστολή του λέγει:

«Σε μένα, όμως, μη γένοιτο να καυχώμαι, παρά μονάχα στον σταυρό τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού..»

Κάποιοι όμως ίσως αναρωτηθούν:

«Εάν πράγματι είναι όπως τα λέμε, τότε θα πρέπει να τιμούμε μόνο τον πραγματικό σταυρό, επάνω στον οποίο σταυρώθηκε ο Χριστός και όχι όλους τους σταυρούς που φτιάχνουν οι άνθρωποι, διότι αυτοί είναι έργα αμαρτωλών ανθρώπων και όχι αγιασμένων και άξιων τιμής και σεβασμού».

Για το θέμα αυτό οι πνευματικοί διδάσκαλοι της Ορθοδοξίας, μας απαντούν:

Τότε θα πρέπει να κάνουμε το ίδιο και με την Αγία Γραφή.

Σήμερα έχουμε πάρα πολλά βιβλία της Αγίας Γραφής και θα πρέπει, σύμφωνα με την παραπάνω άποψη, να μην τιμούμε αυτές, που εκδόθηκαν από αμαρτωλούς τυπογράφους και απίστους ακόμη, αλλά μόνο το αρχέτυπο κείμενό της.

Αυτό όμως θα ήταν παράλογο.

Υπάρχει όμως και η γνώμη μερικών που λένε ότι δεν είναι σωστό ο σταυρός να προβάλλεται έξω.

Πολλοί τον κρεμούν στο λαιμό τους, άλλοι έξω από τα σπίτια τους, πάνω από τις εκκλησίες κ.ο.κ.

Το σωστό θα ήταν να τιμούμε τον σταυρό μέσα μας, μυστικά.

Σε εκείνους όμως που τα διατυπώνουν αυτά, οι πνευματικοί διδάσκαλοι της εκκλησίας, απαντούν:

«Όποιος τον έχει στην ψυχή και τον βλέπει συγχρόνως μπροστά του, χαίρεται περισσότερο.

Ο σταυρός σαν αισθητό αντικείμενο ενισχύει εσωτερικά αυτόν που τον κρατάει ή τον φοράει.

Πάντοτε τα ιερά υλικά αντικείμενα αφυπνίζουν και δυναμώνουν τα εσωτερικά πνευματικά μας βιώματα.

Το αίσθημα της ευλάβειας γεννάται και δυναμώνει και από τις εξωτερικές θρησκευτικές εορτές και τελετές.

Συμπερασματικά, ο Τίμιος Σταυρός του Κυρίου μας δεν είναι ένα τυχαίο ούτε ένα οποιοδήποτε αντικείμενο.

Ό,τι αγγίζει ο Χριστός, ό,τι έρχεται σε επαφή με Εκείνον, αποκτά άμεση σχέση και αγιάζεται.

Ναι, ακόμη και αντικείμενα, όσο κι αν για κάποιους αυτό ακούγεται παράλογο.

Ας θυμηθούμε τη γυναίκα εκείνη που για δώδεκα ολόκληρα χρόνια αιμορραγούσε, και που η ταπεινότητά της δεν θέλησε να ενοχλήσει τον Κύριο και έλεγε μέσα της:

«Αν αγγίξω μονάχα το ιμάτιό του, θα σωθώ..» Και σώθηκε.

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, Κεφάλαιο 9, Στίχοι 20 – 22..

Αν όλα αυτά συνέβησαν με το ιμάτιο που φορούσε ο Χριστός, πόσο μάλλον μπορούν να γίνουν με τον Σταυρό, πάνω στον οποίο ο Χριστός, θυσιάστηκε για τις δικές μας αμαρτίες.

Μακάρι τούτη η Ανάσταση του Κυρίου, να σημάνει και τη δική μας, πνευματική Ανάσταση.

Χρόνια πολλά!!!

ΠΟΤΕ ΕΙΣΑΚΟΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΜΑΣ;

2010-02-06T14:33:00.000-08:00

Η προσευχή, είναι μια συνάντηση με το Θεό.

Είναι η ανάβαση του νου.

Είναι μια πραγματική σχέση μεταξύ ανθρώπου και Θεού.

Το γεγονός ότι ο Θεός μπορεί να κάνει την παρουσία Του αισθητή ή να μας αφήσει με την αίσθηση της απουσίας Του, είναι ζωντανή απόδειξη αυτής της πραγματικής σχέσης.

Ακούμε πολλές φορές από ανθρώπους να λένε:

«Προσευχήθηκα πολύ, έκλαψα, παρακάλεσα το Θεό τους αγίους, την Παναγία μας, πήγα σε προσκυνήματα όμως, τίποτα δεν έγινε. Καμία απάντηση από το Θεό δεν πήρα».

Ας το δούμε όμως το θέμα αυτό πιο αναλυτικά.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑ Ο ΘΕΟΣ ΣΤΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΜΑΣ;

Η προσευχή μένει αναπάντητη, όταν το περιεχόμενό της έρχεται σε αντίθεση μ΄ εκείνα που μας παρέδωσε ο Κύριος.

Ίσως πει κάποιος, ότι μερικοί άνθρωποι παρόλο που ζήτησαν από το Θεό πράγματα αγαθά, όλες τις αρετές, θείο φωτισμό, δεν έλαβαν τίποτα από εκείνα που ζήτησαν,..

..τότε, θα του απαντήσουμε ότι δεν ζήτησαν αυτά καθ΄ εαυτά τα αγαθά, αλλά η αίτησή τους ήταν γεμάτη από υπερηφάνεια.

Ήθελαν μάλλον να υπερηφανευτούν με τα αγαθά τα οποία θα τους έδινε ο Θεός.

Με άλλα λόγια, ακόμη κι αν το περιεχόμενο της προσευχής είναι αγαθό, ενώ η πρόθεση του προσευχομένου είναι πονηρή, τότε η απάντηση του Θεού είναι αρνητική.

Ή, για να το πούμε πιο σωστά, τότε ο Θεός δεν απαντά.

Ο Μ. Βασίλειος μας προτρέπει να αναλογισθούμε τα εξής:

α) Ή, χρειαζόταν μεγαλύτερη επιμονή και καρτερία στην προσευχή΄

β) ή, ήταν απαραίτητο να διορθωθεί ο χαρακτήρας του προσευχομένου και να δείξει μεγαλύτερη «φροντίδα» για την προσευχή΄

γ) ή, το αίτημα της προσευχής δεν ικανοποιήθηκε λόγω αναξιότητας του προσευχομένου.

Τώρα, αν σε εμάς δεν υπάρχει μόνο ένας λόγος από τους τρείς αλλά περισσότεροι, τότε φυσικό είναι να μην δεχόμαστε κάποια απάντηση από τον το Θεό ή, η απάντηση να είναι αρνητική.

Στην περίπτωση αυτή, αισθάνεται κανείς πιο έντονα και την απουσία του Θεού από τη ζωή του.

Βέβαια, αυτή η αίσθηση της απουσίας του Θεού κατά την ώρα της προσευχής, είναι εσφαλμένη και άδικη.

Αν μπορούσαμε να δούμε τη σχέση που δημιουργείται με το Θεό την ώρα της προσευχής με το πρίσμα της αμοιβαιότητας, τότε ο Θεός θα μπορούσε να παραπονεθεί πολύ περισσότερο από ότι εμείς.

Παραπονιόμαστε, γιατί δεν μας φανερώνεται στα λίγα λεπτά, στη μισή ώρα που του αφιερώνουμε.

Τι μπορούμε να πούμε όμως για τις υπόλοιπες εικοσιτρείς και μισή ώρες που μας χτυπά ο Θεός την πόρτα κι εμείς χωρίς καν να του ανοίξουμε, του απαντάμε από μέσα:

«συγνώμη, είμαι απασχολημένος τώρα δε μπορώ, πέρνα αργότερα;»..

..ή όταν δεν του απαντούμε καθόλου, γιατί δεν έχουμε ακούσει το χτύπημα στην πόρτα της καρδιάς μας;

Έτσι φτάνουμε σε μια κατάσταση όπου δεν έχουμε το δικαίωμα να παραπονιόμαστε για την απουσία του Θεού, γιατί εμείς είμαστε περισσότερο απόντες από όσο Εκείνος υπήρξε ποτέ.

Ας δούμε τι απαντά επί του θέματος, ο ιερός Χρυσόστομος.

ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΥΜΦΕΡΟΥΝ ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

Είναι προτιμότερο να μην εισακουσθεί η προσευχή μας από το να ακουσθεί.

Ας μη χαιρόμαστε μόνο όταν αυτές εισακούονται αλλά και όταν δεν εισακούονται.

Η αρνητική απάντηση στην προσευχή μπορεί να συμβεί ακόμη και σε αγίους.

Η προσευχή παραμένει αναπάντητη «όταν ραθύμως αιτούμεν», διότι ο Θεός αποφασίζει για εμάς, πότε συμφέρει και πότε όχι να απαντήσει θετικά ή αρνητικά, το αίτημά μας.

Αν οι άνθρωποι γνωρίζουν να δίνουν ωφέλιμα πράγματα στα παιδιά τους, πολύ περισσότερο ο Θεός γνωρίζει το,..

..«πότε να δώσει και τι να δώσει, διότι όλα τα κάνει για το δικό μας συμφέρον».

ΟΤΑΝ ΕΠΙΜΕΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΑΥΧΙΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ ΜΑΣ

Όταν είμαστε αμαρτωλοί και όχι απλά επιμένουμε στην αμαρτία, αλλά επιπλέον καυχιόμαστε γι΄ αυτήν, τότε δεν λαβαίνουμε καμία από το Θεό απάντηση στις προσευχές μας.

Πολλοί άνθρωποι, ενώ τους βλέπουμε εκκλησιάζονται, τρέχουν στους αγίους, από την άλλη δεν εννοούν να εγκαταλείψουν τα μέντιουμ, τις χαρτορίχτρες, τις καφετζούδες και τους αστρολόγους.

Αυτό δείχνει ότι δεν μπορούν να καταλάβουν τη νόσο από την οποία πάσχουν.

Ο λόγος του Θεού όμως λέγει:

«δύο Κυρίους δεν μπορείς να υπηρετείς».

ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΕΚΕΙΝΩΝ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΔΙΚΗΣΑΝ

Ας δούμε τι μας συμβουλεύει ο αββάς Ησαΐας ο Αναχωρητής επί του θέματος.

«Να μην έχεις έχθρα εναντίον κανενός ανθρώπου, διότι η προσευχή σου δεν θα είναι δεκτή από το Θεό. Να είσαι με όλους ειρηνικός, για να αποκτήσεις παρρησία στο Θεό, όταν θα προσεύχεσαι. Εκείνος που θέλει να προσεύχεται στο Θεό από τα βάθη της διάνοιάς του, να είναι αληθινή και καθαρή η προσευχή του, πρέπει πρώτα να ερευνά το νου του, τί σκέψεις έχει, ώστε όταν λέγει στον Θεό «ελέησον με», να έχει συγχωρήσει πρώτα τον συνάνθρωπό του».

Όταν λοιπόν εμείς ενεργούμε αντίθετα με το θέλημα το Θεού, τότε όχι μόνο δεν εισακουόμαστε, αλλά παροξύνουμε το Θεό, επειδή εκείνα που λέμε στη προσευχή μας κατά των εχθρών μας, δεν είναι λόγια αγάπης, δεν είναι λόγια ανθρώπου αλλά "διαβόλου ρήματα", και επιπλέον με τον τρόπο αυτό, ζητά κανείς από τον Θεό να αλλάξει τον νόμο της αγάπης που ο ίδιος ο Κύριος έχει θεσπίσει.

Η προσευχή, είναι φάρμακο, αλλά το φάρμακο πρέπει να χρησιμοποιηθεί πριν από την ημερομηνία της λήξης του. Πρέπει να γνωρίζει κανείς, πότε πρέπει και πώς να το χρησιμοποιεί, διαφορετικά, η δραστική του ενέργεια δεν έχει κανένα αποτέλεσμα, κανένα όφελος.

Τα αίτια της αρνητικής απαντήσεως του Θεού σύμφωνα με τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος είναι:

α) Ή, ότι ο προσευχόμενος είναι εντελώς ανάξιος να λάβει απάντηση στα αιτήματά του,

β) ή, τα αιτήματα της καρδιάς του δεν είναι σύμφωνα με τα αιτήματα της προσευχής του, δηλαδή, άλλα έχει στην καρδιά του και άλλα ζητά από τον Θεό,

γ) ή, δεν είναι ακόμη έτοιμος να λάβει το χάρισμα το οποίο ζητάει.

ΠΟΤΕ ΕΙΣΑΚΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΜΑΣ;

Εάν πράγματι επιθυμούμε να προσευχηθούμε σωστά και η προσευχή μας να έχει αποτέλεσμα, πρέπει να έχουμε τη βεβαιότητα ότι είμαστε αμαρτωλοί και έχουμε ανάγκη σωτηρίας, ότι είμαστε «αποκομμένοι» από το Θεό, ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε μακριά από Αυτόν, και ότι το μόνο που μπορούμε να Του προσφέρουμε, είναι η αγωνιώδης επιθυμία μας να μας δεχτεί

«εν μετανοία», να μας δεχτεί με έλεος και αγάπη.

Πριν χτυπήσουμε την πόρτα για να μας ανοίξει ο Θεός, πρέπει πρώτα να γνωρίζουμε ότι βρισκόμαστε έξω από αυτήν.

Αν ξοδεύουμε τον καιρό μας φανταζόμενοι ότι βρισκόμαστε ήδη στη Βασιλεία του Θεού, ασφαλώς τότε, δεν υπάρχει λόγος να χτυπάμε την πόρτα Του.

Για να έχει αποτέλεσμα η προσευχή μας, πρέπει να γνωρίζουμε ότι είμαστε έξω από τη Βασιλεία του Θεού.

Τότε, ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας:

«-Πώς πρέπει να χτυπήσω την πόρτα για να περάσω μέσα;»

Δεν μπορούμε να χτυπήσουμε την πόρτα αυτή διότι κανένας δεν θα μας απαντήσει εάν δεν είμαστε ελεύθεροι από οποιαδήποτε προσκόλληση στα γήινα, έτσι ώστε τα χέρια μας να είναι ελεύθερα, μια καρδιά τελείως ανοιχτή.

Ο όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος μας δείχνει ένα απλό τρόπο για την επιτυχία της προσευχής μας.

Πρέπει να έχουμε ζωντανή την αίσθηση της παρουσίας του Θεού.

Η αίσθηση αυτή, θα είναι τόσο καθαρή όσο ένας ισχυρός πονόδοντος.

Έτσι πρέπει να αισθανόμαστε την παρουσία του Θεού, τέτοια λαχτάρα να αποκτήσουμε για Εκείνον.

Αν έτσι βιώνουμε την παρουσία του Θεού, οι προσευχές μας εισακούονται.

ΛΗΣΜΟΝΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΩΝ;

Ακόμη κι όταν φαίνεται ότι αργεί ο Θεός να ικανοποιήσει τα αιτήματα των προσευχομένων, ή ικανοποιεί μερικά μόνο από τα αιτήματα αυτά, ο Ιερός Χρυσόστομος είναι κατηγορηματικός πάνω στο θέμα αυτό και μας λέγει:

«Μη νομίζετε ότι μας λησμόνησε ο Θεός και γι΄ αυτό δεν απαντά στα αιτήματά μας. Δικό Του γνώρισμα είναι να χορηγεί τα αγαθά Του και χωρίς να τον παρακαλέσει κανείς. Όταν μάλιστα αυτοί που τον παρακαλούν είναι ταπεινοί, τότε πολύ περισσότερο θα χορηγήσει τα αγαθά Του σ΄ αυτούς.»

«Πολύ ισχύει η δέηση του δικαίου που γίνεται ένθερμα»

Καινή Διαθήκη, Επιστολή Ιακώβου, Κεφάλαιο 5, Στίχος 16..

ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑ

Η προσευχή μας λοιπόν στο Θεό, είναι μια «περιπέτεια», μια ανάβαση που κάνουν οι ορειβάτες στο ψηλότερο βουνό και που κάνουν οι Χριστιανοί για να φτάσουν κοντά στο Θεό.

Για να είναι η ανάβασή μας σωστή και να έχουμε θετικά αποτελέσματα στην προσευχή μας, υπάρχει μια πατερική δεοντολογία που όταν αυτή τηρείται δεν μπορεί κανείς να ακούσει το «όχι» από τον Θεό.

α) Χρειάζεται αυτοσυγκέντρωση!

Αυτός που πρόκειται να παρακαλέσει τον Κύριο, βλέπει και παρατηρεί μόνο εκείνον στον οποίο κάνει την αίτηση και ο οποίος μπορεί να εκπληρώσει την αίτησή του.

Διαφορετικά, αν πλανάται η σκέψη του δω κι εκεί, δεν είναι δυνατόν μια τέτοια προσευχή να έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Η προσοχή μας λοιπόν, να είναι στραμμένη μόνο σε Εκείνον.

Δεν είναι τα λόγια που ανεβάζουν την ψυχή προς τον Θεό, διότι αν ήταν έτσι, τότε οι ρήτορες του κόσμου αυτού έπρεπε να είναι όλοι σωσμένοι.

Αλλά ο έντονος πόθος και η αγάπη που έχει κάποιος για τον Θεό.

β) Απαραίτητο εφόδιο η πίστη!

Η πίστη είναι που ζωοποιεί την προσευχή και την κάνει άξια της αποστολής της.

Η πίστη δίνει φτερά στην προσευχή. Χωρίς αυτήν, κανείς δεν μπορεί να «πετάξει».

γ) Η ελεημοσύνη!

Το έλεος το οποίο δείχνει κανείς στους φτωχούς αδερφούς.

Το έλεος αυτό, η ελεημοσύνη δηλαδή σε οποιαδήποτε μορφή, κάνει την προσευχή να μοιάζει με φτερό που εύκολα πετά προς τον Θεό.

Η ασπλαχνία καταστρέφει τον πνευματικό καρπό, εξαφανίζει την προσευχή και δεν έχει κανένα αποτέλεσμα.

δ) Δεν μπορούμε να ζούμε στην αμαρτία του κόσμου και στα δύσκολα να θυμόμαστε τον Θεό και να έχουμε την απαίτηση να εισακούονται οι προσευχές μας!

Για το λόγο αυτό, οι Πατέρες της Εκκλησίας τονίζουν:

«σε καιρό ειρήνης», όταν δηλαδή όλα σου πηγαίνουν καλά και κανένα πειρασμό δεν έχεις, «κάνε φίλο σου τον Θεό, για να τον έχεις σύμμαχο σε καιρό πολέμου».

Όχι εκείνος που λέγει σε μένα: «Κύριε, Κύριε», αλλά εκείνος που θα κάνει το θέλημα του Πατρός μου.

Αμήν.

Πηγή: ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ – ΣΩΣΤΟ Η ΛΑΘΟΣ;

2010-01-25T14:30:00.000-08:00

Πολλές από τις αιρέσεις παραδέχονται την ύπαρξη των Αγίων.

Κάποιες δέχονται την αγία και ενάρετη ζωή τους όσο αυτοί βρίσκονταν ανάμεσά μας, αλλά μέχρι εκεί.

«Μετά το θάνατό τους» μας λένε, «δεν υπάρχουν πουθενά στον ουρανό η οπουδήποτε αλλού».

Κάποιες άλλες, δέχονται ότι και μετά το θάνατό τους όντως κάπου υπάρχουν, όμως δεν μπορούν να δεχτούν ότι οι Άγιοι πρέπει να τιμώνται.

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία του Θεού, εκείνους που ο Θεός Τίμησε και Αγίασε, το πλήρωμα της Εκκλησίας του, τους Αγιάζει και τους Τιμά.

Οι αιρετικοί, που δεν γνωρίζουν καλά την Ορθοδοξία και τα δόγματά της, παρόλο που καυχιόνται ότι είναι πολύ καλοί γνώστες της Αγίας Γραφής, εν τέλει αποδεικνύεται ότι την διαβάζουν πολύ επιφανειακά και εξαιρέτως επιλεκτικά.

Την Αγία Γραφή όμως, πρέπει να την διαβάζουμε ολόκληρη, και ολόκληρη να την δεχόμαστε.

Η Ορθοδοξία ως γνωστόν, εκτός από την Αγία Γραφή, ως φωτεινό αστέρα των αληθειών που διδάσκει, έχει και την Ιερή Παράδοση.

Επειδή όμως οι αιρετικοί δεν μπορούν να δεχτούν ούτε και αυτήν, την Ιερή Παράδοση δηλαδή, θα τους κάνουμε τη χάρη, θα περιοριστούμε και θα αποδείξουμε το λάθος στο οποίο έχουν υποπέσει μόνο μέσα από την Αγία Γραφή.

Σε μια συζήτηση που είχαμε πρόσφατα με έναν κύριο, ο οποίος προφανώς ανήκει στην αίρεση της Εκκλησίας της Πεντηκοστής - αν και ο ίδιος απέφυγε να μας το αποκαλύψει – όταν του είπαμε ότι με βάση την Αγία Γραφή η Ορθοδοξία τιμά τους Αγίους, μας ρώτησε το εξής:

«Είστε σίγουροι ότι διαβάζετε το σωστό Ευαγγέλιο;»

Με αφορμή αυτό λοιπόν, σκεφτήκαμε να αρθρογραφήσουμε επί του θέματος, με σκοπό να μάθουμε ίσως κι εμείς, ποιοι είναι εκείνοι που διαβάζουν το σωστό και ποιοι το λάθος Ευαγγέλιο. (???)

ΜΕΣΙΤΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΟΣΟ ΑΥΤΟΙ ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ

Ένας είναι ο Μεσίτης μεταξύ ανθρώπου και Θεού, ο Ιησούς Χριστός, διαβάζουμε στην Αγία Γραφή, διότι Αυτός μόνον έδωσε τη ζωή του για σένα και για μένα.

Αυτό ως προς την σωτηρία της ψυχής, είναι πέρα για πέρα σωστό.

Ως προς τις πρεσβείες και την συμπροσευχή όμως, ζωντανοί και νεκροί είμαστε του Θεού, και ένα Εκκλησίασμα αποτελούμε.

Μια προσευχή γίνεται ισχυρότερη όταν αυτή εισακούεται από δύο ή τρείς και παραπάνω…

Ο γέροντας Παΐσιος μιλούσε για «πολυβολείο».

Έτσι ο αδύναμος και αμαρτωλός άνθρωπος, χρησιμοποιεί όλα τα «μέσα» που διαθέτει.

Χαριτολογώντας θα λέγαμε, βάζει λυτούς και δεμένους προκειμένου να επιτευχθεί ο ιερός του σκοπός που δε είναι άλλος από τη σωτηρία της ψυχής του.

Πρώτος σταθμός.

Παλαιά Διαθήκη Βιβλίο Γένεση, Κεφάλαιο 20, Στίχοι 1 – 17..

«Και ο Θεός είπε σ' αυτόν σε όνειρο: Κι εγώ γνώρισα ότι με ευθύτητα της καρδιάς σου το έπραξες· γι' αυτό κι εγώ σε εμπόδισα από το να αμαρτήσεις σε μένα· γι' αυτό, δεν σε άφησα να την αγγίξεις· τώρα, λοιπόν, απόδωσε τη γυναίκα στον άνθρωπο, επειδή είναι προφήτης· και θα προσευχηθεί για σένα,

(ο προφήτης δηλαδή) και θα ζήσεις· αλλά, αν δεν την αποδώσεις, να ξέρεις ότι εξάπαντος θα πεθάνεις, εσύ, και όλα όσα έχεις».

(Τα χωρία 6 και 7 που εμείς παραθέτουμε είναι επιλεκτικά, ο αναγνώστης καλείται να διαβάζει ολόκληρο το κεφάλαιο ώστε η έρευνά του να είναι σαφής.)

Εδώ λοιπόν βλέπουμε, ότι ο Θεός εισακούει τις προσευχές των αγίων του, οι οποίοι πρεσβεύουν για εμάς.

Πράγματι εν συνεχεία, στο χωρίο 17, βλέπουμε να

λέει:

«Και ο Αβραάμ προσευχήθηκε στον Θεό· και ο Θεός θεράπευσε τον Αβιμέλεχ, και τη γυναίκα του, και τις θεράπαινές του, και τεκνοποίησαν.»

Σταθμός δεύτερος.

Ποιος είναι εκείνος που δε γνωρίζει την ιστορία με το χρυσό Μοσχάρι, που κατασκεύασαν οι Ισραηλίτες με σκοπό να λατρεύουν για Θεό τους;

Προκάλεσαν τον θυμό και την οργή του Θεού, ο οποίος αποφάσισε να τους εξολοθρεύσει.

Ας το δούμε όμως μέσα από την Αγία Γραφή.

Παλαιά Διαθήκη Βιβλίο Έξοδος, Κεφάλαιο 32 στίχοι 7 – 14..

«Και ο Κύριος είπε στον Μωυσή: Πήγαινε, κατέβα· επειδή, ο λαός σου, που έβγαλες από τη γη τής Αιγύπτου, ανόμησε· εκτράπηκαν γρήγορα από τον δρόμο, που πρόσταξα σ' αυτούς· έκαναν για τον εαυτό τους ένα μοσχάρι χωνευτό, και το προσκύνησαν, και θυσίασαν σ' αυτό, και είπαν: Αυτοί είναι οι θεοί σου, Ισραήλ, που σε ανέβασαν από τη γη τής Αιγύπτου.

Και ο Κύριος είπε στον Μωυσή: Είδα αυτόν τον λαό, και δες, είναι λαός σκληροτράχηλος· τώρα, λοιπόν, άφησέ με, και θα εξαφθεί η οργή μου εναντίον τους, και

θα τους εξολοθρεύσω· και θα σε καταστήσω ένα μεγάλο έθνος».

«Και ο Μωυσής ικέτευσε τον Κύριο τον Θεό του, και είπε: Γιατί, Κύριε, εξάπτεται η οργή σου ενάντια στον λαό σου, τον οποίο έβγαλες από τη γη τής Αιγύπτου, με μεγάλη δύναμη, και με κραταιό χέρι; Γιατί να πουν οι Αιγύπτιοι, λέγοντας: Με πονηρία τούς έβγαλε, για να τους θανατώσει στα βουνά, και να τους εξολοθρεύσει από το πρόσωπο της γης; Επίστρεψε από την έξαψη της οργής σου, και μεταμελήσου για το κακό αυτό προς τον λαό σου· θυμήσου τον Αβραάμ, τον Ισαάκ, και τον Ισραήλ, τους δούλους σου, προς τους οποίους ορκίστηκες στον εαυτό σου, και τους είπες: Θα πληθύνω το σπέρμα σας σαν τα αστέρια τού ουρανού· και όλη αυτή τη γη, για την οποία μίλησα, θα τη

δώσω στο σπέρμα σας, και θα την κληρονομήσουν παντοτινά.

Και ο Κύριος μεταμελήθηκε για το κακό, που είπε να κάνει ενάντια στον λαό του.»

Όπως βλέπουμε, αποδεικνύεται ότι η μεσολάβηση των αγίων είναι καταλυτική.

Ο Θεός που είχε αποφασίσει να εξολοθρεύσει τους Ισραηλίτες, για χάρη του αγίου του, (Προφήτη Μωϋσή δηλαδή), μεταμελήθηκε και τελικώς δεν επέφερε στο λαό του την καταστροφή.

Μην το προσπερνάτε έτσι απλά αυτό που λέμε.

Σκεφτείτε ότι ο Πανάγιος Αθάνατος και Δίκαιος Κύριος, μεταμελήθηκε στην απόφασή του για χάρη του θνητού και ταπεινού του αγίου.

Μεταμελήθηκε πάνω στην αδικία που του «έστησε» ο λαός του, προσκυνώντας το χρυσό Μοσχάρι.

Στην Καινή Διαθήκη Επιστολή Ιακώβου, Κεφάλαιο 5, στίχος 16..

Βλέπουμε να λέει τα εξής:

«προσεύχεστε ο ένας για τον άλλον για να γιατρευτείτε. Πολύ ισχύει η δέηση του δικαίου που γίνεται ένθερμα.»

Επίσης στην,

Καινή Διαθήκη Επιστολή Προς Φιλιππησίους, Κεφάλαιο 1, Στίχοι 3 - 4..

Διαβάζουμε:

«Ευχαριστώ τον Θεό μου κάθε φορά που σας θυμάμαι, πάντοτε, σε κάθε προσευχή μου, καθώς δέομαι για όλους σας με χαρά..»

Ο Απόστολος (άγιος) Παύλος, προσευχόταν για όλους τους Φιλιππησίους. Αλλά όχι μόνο αυτό, ζητούσε και τις προσευχές των Φιλιππησίων για τον εαυτό του.

Συμπεραίνουμε λοιπόν από αυτά, ότι οι πιστοί προσεύχονται για τους άλλους και εισακούονται. Πολύ περισσότερο όμως, εισακούονται οι προσευχές των αγίων ανθρώπων, όπως του Αβραάμ, του Μωϋσή, του Αποστόλου Παύλου και τόσων άλλων.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΕΙΣΑΚΟΥΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

Κ. Διαθήκη, Αποκάλυψη του Ιωάννη, Κεφάλαιο 7, Στίχοι 9 – 17..

«Και ένας από τους πρεσβύτερους αποκρίθηκε, λέγοντας σε μένα: Αυτοί οι ντυμένοι με τις λευκές στολές, ποιοι είναι, και από πού ήρθαν; Και του είπα: Κύριε, εσύ ξέρεις. Και μου είπε: Αυτοί είναι εκείνοι που έρχονται από τη μεγάλη θλίψη· και έπλυναν τις στολές τους, και τις λεύκαναν στο αίμα τού Αρνίου. Γι' αυτό είναι μπροστά στον θρόνο τού Θεού, και τον λατρεύουν ημέρα και νύχτα μέσα στον ναό του· και εκείνος που κάθεται επάνω στον θρόνο θα κατασκηνώσει επάνω τους. Δεν θα πεινάσουν πλέον ούτε θα διψάσουν πλέον ούτε θα πέσει επάνω τους ο ήλιος ούτε κανένα καύμα· επειδή, το Αρνίο, που είναι ανάμεσα στον θρόνο, θα τους ποιμάνει, και θα τους οδηγήσει σε

ζωντανές πηγές νερών· και ο Θεός θα εξαλείψει κάθε δάκρυ από τα μάτια τους.»

(Τα χωρία 13 έως 17 που εμείς παραθέτουμε είναι επιλεκτικά, ο αναγνώστης καλείται να διαβάζει ολόκληρο το κεφάλαιο ώστε η έρευνά του να είναι σαφής.)

Αυτοί με τις λευκές στολές είναι οι Άγιοι, οι οποίοι βρίσκονται «ζωντανοί» μπροστά στον θρόνο του Θεού και χαίρονται της προστασίας Του, λατρεύοντάς Τον ημέρα και νύχτα.

ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ΣΦΡΑΓΙΔΑΣ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ «ΣΦΡΑΓΙΖΕΙ» ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ

Αποκάλυψη του Ιωάννη Κεφάλαιο 6, Στίχοι 9 – 10..

«Και όταν άνοιξε την πέμπτη σφραγίδα, είδα από κάτω από το θυσιαστήριο τις ψυχές των σφαγμένων εξαιτίας τού λόγου τού Θεού, και εξαιτίας τής μαρτυρίας που είχαν· και έκραζαν με δυνατή φωνή, λέγοντας: Μέχρι πότε, ω Κυρίαρχε άγιε και αληθινέ, δεν κρίνεις και δεν εκδικείσαι το αίμα μας από εκείνους που κατοικούν επάνω στη γη;»

Το συγκεκριμένο χωρίο, φανερώνει ότι οι Άγιοι Μάρτυρες ζητούν εκδίκηση για το αίμα τους που χύθηκε από τους δημίους των. Αναρωτιόμαστε κι εμείς λοιπόν.

Εφόσον οι άγιες αυτές ψυχές ζητούν εκδίκηση για τους δημίους τους, δεν θα προσεύχονται για τους δικαίους της γης;

Για μια ακόμη φορά, βλέπουμε ότι οι ψυχές των Αγίων, όχι μόνον δεν αφανίζονται όπως πιστεύουν κάποιες αιρέσεις, αλλά υπάρχουν κοντά στο Θεό και συνομιλούν μαζί του δια της προσευχής των.

Ας δούμε όμως και αυτό.

Αποκάλυψη του Ιωάννη, Κεφάλαιο 5, Στίχος 8..

«Και όταν πήρε το βιβλίο, τα τέσσερα ζώα και οι 24 πρεσβύτεροι έπεσαν μπροστά στο Αρνίο, έχοντας κάθε ένας κιθάρες, και χρυσές φιάλες γεμάτες από θυμιάματα, οι οποίες είναι οι προσευχές των αγίων·»

Διευκρινίζει ότι οι χρυσές φιάλες με τα θυμιάματα είναι οι προσευχές των Αγίων.

Αποκάλυψη του Ιωάννη, Κεφάλαιο 8, Στίχοι 1 – 6..

«Και ήρθε ένας άλλος άγγελος, και στάθηκε μπροστά από

το θυσιαστήριο, κρατώντας ένα χρυσό θυμιατήρι· και του δόθηκαν πολλά θυμιάματα, για να τα προσφέρει μαζί με τις προσευχές όλων των αγίων επάνω στο χρυσό θυσιαστήριο, που είναι μπροστά από τον θρόνο. Και ο καπνός των θυμιαμάτων, με τις προσευχές όλων των αγίων, ανέβηκε από το χέρι τού αγγέλου μπροστά στον Θεό·..»

Ορθά λοιπόν εμείς οι Ορθόδοξοι επικαλούμαστε τους Αγίους, που η προσευχή τους έχει τόση δύναμη.

Οι Άγιοι ακούνε τις επικλήσεις των πιστών της γης, σαν τους Αγγέλους οι οποίοι μαθαίνουν τη μετάνοια ενός αμαρτωλού και κάνουν χαρά στον ουρανό, όπως μας πληροφορεί το Κατά Λουκά Ευαγγέλιο.

ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΤΗ ΓΗ

Παλαιά Διαθήκη Βιβλίο Ζαχαρίας, Κεφάλαιο 1, Στίχοι 12 – 13..

«Και ο άγγελος του Κυρίου αποκρίθηκε, και είπε: Κύριε των δυνάμεων, μέχρι πότε δεν θα σπλαχνιστείς εσύ την Ιερουσαλήμ, και τις πόλεις τού Ιούδα, ενάντια στις οποίες αγανάκτησες αυτά τα 70 χρόνια;

Και ο Κύριος απάντησε στον άγγελο, που μιλούσε μαζί μου, λόγια καλά, λόγια παρηγορητικά.»

Από αυτό λοιπόν συμπεραίνουμε ότι και οι Άγγελοι παρακαλούν στον ουρανό για τους ανθρώπους.

ΤΑ ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

Όπως είπαμε και στην αρχή του παρόντος άρθρου, οι αιρετικοί δεν δέχονται τις Τιμές στους αγίους και κατ’ επέκταση ούτε την τιμητική προσκύνηση των λειψάνων των αγίων.

Ας δούμε μερικές περικοπές που μιλάνε για τα λείψανα των αγίων.

Παλαιά Διαθήκη, Βιβλίο Γένεση, Κεφάλαιο 50, Στίχος 25..

«Και ο Ιωσήφ όρκισε τους γιους Ισραήλ, λέγοντας: Ο Θεός εξάπαντος θα σας επισκεφθεί, και θα ανεβάσετε τα κόκαλά μου από εδώ.»

Δηλαδή όρκισε τους Ισραηλίτες να πάρουν μαζί τους τα οστά του όταν θα φύγουν από την Αίγυπτο.

Αυτό δείχνει ότι τα λείψανα των πιστών και μάλιστα των αγίων ανθρώπων όπως ήτανε ο Ιωσήφ, είναι άξια Τιμής. Γι΄ αυτό έπρεπε να πάρουν τα οστά του μαζί τους, στον τόπο όπου θα τους έδειχνε ο Θεός.

Πράγματι στο Βιβλίο Έξοδος, τα οστά του Ιωσήφ φυλάσσονται υπό του Μωϋσέως.

«Και ο Μωυσής πήρε μαζί του τα κόκαλα του Ιωσήφ· επειδή, είχε ορκίσει τους γιους Ισραήλ με όρκο, λέγοντας: Ο Θεός, βέβαια, θα σας επισκεφθεί· και θα ανεβάσετε τα κόκαλά μου από εδώ μαζί σας.»

Παλαιά Διαθήκη, Βιβλίο Έξοδος, Κεφάλαιο 13, Στίχος 19..

Αυτό φανερώνει, ότι κατά την επίσκεψη του Θεού, έπρεπε να έχουν μαζί τους και τα οστά του Αγίου Ιωσήφ, του πιστού του δούλου.

ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΤΑ ΟΣΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΝΑ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥΝ;

Οι αιρετικοί, δεν πιστεύουν ότι τα οστά των αγίων είναι θαυματουργά.

Οι περισσότεροι θεωρούν πως αυτά είναι πλάνες και ψέματα που βγάζουν από το μυαλό τους και προς τα έξω επίτηδες κάποιοι πονηροί ιερείς με σκοπό το κέρδος.

Η Αγία Γραφή όμως που καυχιόνται πως γνωρίζουν καλά, τους διαψεύδει.

Ας δούμε το παρακάτω περιστατικό.

Παλαιά Διαθήκη, Β΄ Βασιλέων, Κεφάλαιο 13, Στίχοι 20 – 21..

«Και ο Ελισσαιέ πέθανε, και τον έθαψαν. Και τον επόμενο χρόνο τάγματα των Μωαβιτών έκαναν εισβολή στη γη. Κι ενώ έθαβαν κάποιον άνθρωπο, να, είδαν ένα τάγμα· και έρριξαν τον άνθρωπο στον τάφο του Ελισσαιέ· και καθώς ο άνθρωπος πήγε και άγγιξε τα κόκαλα του Ελισσαιέ, ανέζησε, και στάθηκε στα πόδια του.»

Ένας νεκρός λοιπόν, αναστήθηκε μόλις άγγιξε τα οστά του προφήτη Ελισαίου.

Αφού ο Θεός Τιμάει τα λείψανα των αγίων κάνοντάς τα θαυματουργά, εμείς δεν θα τα τιμάμε;

Μη γένοιτο!

Συνεπώς, ορθά η Ορθόδοξοι τιμούν τους Αγίους, παρακαλούν για τις πρεσβείες τους και σέβονται και προσκυνούν τιμητικά τα άγια λείψανά τους.

Κάποια από τις αιρέσεις που γνωρίζουμε – δεν λέμε ονόματα – ονομάζουν τους εαυτούς τους:

«ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΤΩΝ ΓΡΑΦΩΝ».

Τους ρωτάμε λοιπόν.

Πώς πήραν το «πτυχίο» τους;

Μέσα στα μαθήματα που έκαναν, δεν συμπεριλαμβανόταν η περίπτωση του Προφήτη Ελισσαιέ;

Ο Κύριος ας ανοίξει τας διανοίας υμών.

ΝΗΠΙΟΒΑΠΤΙΣΜΟΣ – ΣΩΣΤΟ Ή ΛΑΘΟΣ;

2010-01-15T03:53:00.000-08:00

ΕΝΑ ΖΕΥΓΑΡΙ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΔΩΣΕ Ο ΘΕΟΣ, ΣΤΟΝ ΘΕΟ

Ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι, όλοι δεχτήκαμε σε κάποια στιγμή της ζωής μας τη μεγάλη ευλογία του Θεού, να βαπτισθούμε και να γίνουμε μέλη του σώματος του Χριστού.

Να ενωθούμε μαζί Του, να τον ντυθούμε, όπως χαρακτηριστικά ψάλλουμε:

«Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε. Αλληλούϊα».

Τη δική μας βάπτιση συνήθως δεν τη θυμόμαστε και είναι φυσικό αυτό εφόσον βαπτισθήκαμε σε νηπιακή ηλικία.

Ένα συνηθισμένο ερώτημα στα χείλη πολλών σήμερα είναι το γιατί βαπτιζόμαστε νήπια;

Άλλοι συνδέουν το ερώτημα αυτό, με το ότι δεν χαιρόμαστε έτσι οι ίδιοι την Βάπτισή μας και άλλοι πάλι διατυπώνουν το αξίωμα πώς:

«πρέπει να διαλέξει κάποιος μόνος του αν θέλει ή όχι να γίνει Χριστιανός».

Βέβαια, αξίζει να σημειώσουμε εδώ, πως άνθρωποι οι οποίοι αργότερα γνώρισαν την Εκκλησία του Θεού εις βάθος, ευχαριστούν με όλη τους την καρδιά τους γονείς τους πρωτίστως, που από νωρίς – νωρίς τους ενέταξαν στην Εκκλησία του Θεού.

Ακριβώς εδώ τώρα είναι και το κομβικό σημείο σε ότι αφορά το θέμα αυτό, σημείο αναφοράς, σημείο σταυροδρόμι σε σχέση με τους αιρετικούς οι οποίοι άλλοι τραβούν Βόρεια, άλλοι Νότια άλλοι δεξιά και άλλοι αριστερά, επειδή αρέσκονται να διαστρεβλώνουν τις Γραφές παρερμηνεύοντάς τες.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, ως η αληθινή Εκκλησία του Θεού,

(γι΄αυτό πολεμείται άλλωστε τόσο λυσσαλέα), ούτε πρόσθεσε ούτε αφαίρεσε κάτι από αυτά που παρέλαβε από τα χρόνια των αποστόλων έως και σήμερα.

Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΟΠΩΣ ΤΕΛΕΙΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

Η Ακολουθία του Αγίου Βαπτίσματος, διαιρείται σε τρία μέρη:

α) Τις προβαπτισματικές ευχές.

β) Την κυρίως ακολουθία της Βάπτισης.

γ) Τις μεταβαπτισματικές ευχές.

Οι ακολουθίες αυτές, που κατά τους πρώτους Χριστιανικούς αιώνες γίνονταν χωριστά, όπως κατά σειρά αναφέρονται, αργότερα, κυρίως με την επικράτηση του νηπιοβαπτισμού, ενώθηκαν χρονικά και έτσι τις παρακολουθούμε μαζί.

Ο ΝΗΠΙΟΒΑΠΤΙΣΜΟΣ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

Πάμε όμως να δούμε το νηπιοβαπτισμό μέσα από την Αγία Γραφή, από τις Πράξεις των Αποστόλων και από τον ίδιο τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, προς απάντηση σε εκείνους που αναφέρουν ότι:

«πρέπει να διαλέξει κάποιος μόνος του αν θέλει ή όχι να γίνει Χριστιανός».

Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, Κεφάλαιο 9, Στίχοι 35 – 36..

«Και παίρνοντας ένα παιδάκι, το έστησε ανάμεσά τους· και αφού το αγκάλιασε, τους είπε: «Όποιος δεχθεί ένα από τα παιδιά αυτά στο όνομά μου, δέχεται εμένα· και όποιος δεχθεί εμένα, δεν δέχεται εμένα, αλλά εκείνον που με απέστειλε».

Ο Χριστός δεν είπε: «αφήστε τα παιδιά να μεγαλώσουν πρώτα, και αν το αποφασίσουν ας με ακολουθήσουν», αλλά:

«Όποιος δεχθεί ένα από τα παιδιά αυτά στο όνομά μου, δέχεται εμένα·»

Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι συνεπέστατη σε αυτό, καθιερώνοντας μάλιστα τον νηπιοβαπτισμό, Τιμώντας μεγαλοπρεπώς την εντολή του Ιησού.

Με ποιόν τρόπο λοιπόν μπορούμε να δεχτούμε τα παιδιά μας στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού;

Με το Ιερό Βάπτισμα φυσικά.

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, Κεφάλαιο 19, Στίχος 14..

«Ο Ιησούς, όμως, είπε: Αφήστε τα παιδάκια, και μη τα εμποδίζετε νάρθουν σε μένα· επειδή, για τέτοιους είναι η βασιλεία των ουρανών.»

Σε αυτό το χωρίο, ο Χριστός αναφέρει μια λέξη, την οποία, οι αιρέσεις καλά θα ήταν να λάβουν πολύ σοβαρά υπόψη τους.

Τη λέξη «εμποδίζετε».

Διότι με την άρνησή τους να δεχτούν τα παιδιά τους, στο όνομα του Κυρίου υμών Ιησού Χριστού, πρώτον δεν δέχονται στο όνομά του τα παιδιά τους και δεύτερον τα εμποδίζουν.

Επομένως, αρνούνται δύο εντολές που ο ίδιος ο Κύριός μας, παραγγέλλει σε εμάς.

Συνεχίζοντας όμως την ανάλυση αυτού του χωρίου, διαπιστώσαμε κάτι πολύ εξαιρετικό.

Ο Χριστός προσέθεσε το εξής:

«επειδή, για τέτοιους (για παιδιά δηλαδή) είναι η βασιλεία των ουρανών»

Συνεπώς, τα παιδιά δικαιούνται το Βάπτισμα, διότι σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου το αξίζουν περισσότερο από εμάς τους ενήλικες και είναι από Αυτόν αποδεκτά.

«επειδή, για τέτοιους είναι η βασιλεία των ουρανών»

Είναι στ΄ αλήθεια πολύ λυπηρό, όταν κάνουμε κατάχρηση της εξουσίας που έχουμε πάνω στα παιδιά μας. Διότι ο Θεός από εμάς τους γονείς περιμένει να πάμε τα παιδιά μας σε Αυτόν.

Τα παιδιά μας που δεν είναι δικά μας, αλλά είναι δικά Του, εφόσον Εκείνος μας επιτρέπει να τα έχουμε.

Στο σημείο αυτό υποβάλλουμε κάποιες ερωτήσεις στους αιρετικούς οι οποίοι πολεμούν τον νηπιοβαπτισμό ως ένα από τα μεγαλύτερα αμαρτήματα.

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ

Οι γονείς σας, κάποια στιγμή της ζωής σας, σας πήραν από το χεράκι και σας πήγαν σε νηπιακό σταθμό και αποφάσισαν την εγγραφή σας σε αυτόν χωρίς να σας ρωτήσουν.

Γιατί δεν σεβάστηκαν την ελευθερία της βούλησης σας;

Γιατί δεν περίμεναν να μεγαλώσετε πρώτα να σας ρωτήσουν εάν θα θέλατε να παρακολουθήσετε το πρόγραμμα του νηπιακού σταθμού και αν το αποφασίζατε μετά να εγγραφείτε;

Παράλογο αυτό που ρωτάμε δεν είναι έτσι;

Οι γονείς σας, κάποια στιγμή της ζωής σας, σας πήραν από το χεράκι και σας πήγαν στον παιδίατρο αποφασίζοντας για τον εμβολιασμό σας χωρίς να σας έχουν ρωτήσει.

Γιατί δεν σεβάστηκαν την ελευθερία της βούλησης σας;

Γιατί δεν περίμεναν να μεγαλώσετε πρώτα να σας ρωτήσουν εάν θα θέλατε να εμβολιστείτε και αν το αποφασίζατε μετά να εμβολιαζόσασταν;

Παράλογο και αυτό που ρωτάμε, δεν είναι έτσι;

Αν λοιπόν σας φαίνονται παράλογα όλα αυτά, άλλο τόσο παράλογο είναι και το να περιμένουμε τα παιδιά να γίνουν ενήλικες και ύστερα να βαπτίζονται.

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΗΡΑΜΕ

(παραθέτουμε μόνο τα μικρά τους ονόματα για ευνόητους λόγους)

«Το νηπιαγωγείο και το σχολείο γενικότερα είναι κάτι που συνηθίζεται από τον κόσμο και άλλωστε δεν γίνεται για κακό αλλά για την μελλοντική πρόοδο του ατόμου».

ΘΑΝΑΣΗΣ – ΜΑΡΙΑ (Ζευγάρι Μαρτύρων του Ιεχωβά)

«Κανείς πρέπει να είναι νομοταγής με τις διατάξεις του κράτους αρκεί να μην προσβάλλεται η πίστη του». ΚΩΣΤΑΣ (Πεντηκωστιανός)

«Τα εμβόλια πρέπει να γίνονται σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα, και εφόσον το έχει αποφασίσει έτσι η Ιατρική θα είναι σίγουρα σωστό και ωφέλιμο για την υγεία του παιδιού».

ΒΑΡΒΑΡΑ (άθεη)

«Αν οι γονείς δεν φροντίσουν το παιδί να εμβολιάζεται σύμφωνα με τους κανονισμούς της ιατρικής, τότε αυτοί είναι ανεύθυνοι και δεν θα έπρεπε να λέγονται γονείς.»

Ως προς την ελευθερία βούλησης μας είπε: «αυτό είναι άσχετο, δεν έχει να κάνει.»

ΕΦΗ (Μάρτυρας του Ιεχωβά)

Από τις απαντήσεις που πήραμε,

«κρατηθήκαμε» από αυτήν της Έφης (Μάρτυρας του Ιεχωβά).

Η πολύ χαρακτηριστική της απάντηση:..

..μας προτρέπει να απαντήσουμε, πως και η Εκκλησία του Θεού αν δε φρόντιζε από νωρίς τα παιδιά της σύμφωνα με τους ιερούς της κανονισμούς, τότε αυτή δεν θα έπρεπε να λέγεται Εκκλησία του Θεού.

Η ΠΕΡΙΤΟΜΗ

Ας δούμε όμως τώρα κάτι πολύ σημαντικό.

Στην Παλαιά Διαθήκη, είχε δοθεί από το Θεό ο νόμος της περιτομής, η οποία σύμφωνα με το νόμο έπρεπε να εκπληρώνεται κατά την όγδοη ημέρα μετά τη γέννηση του παιδιού.

Κατά Λουκά Ευαγγέλιο, Κεφάλαιο 2, Στίχος 21..

«Και όταν συμπληρώθηκαν οι 8 ημέρες για να κάνουν την περιτομή στο παιδί, το όνομά του αποκλήθηκε Ιησούς, αυτό που ονομάστηκε από τον άγγελο, πριν συλληφθεί στην κοιλιά».

Όπως βλέπουμε κατά την ώρα της περιτομής, δινόταν στο παιδί το όνομα.

Έχει σημασία που το λέμε αυτό.

Διότι στην μετά Χριστόν εποχή, η περιτομή αντικαταστάθηκε με το Ιερό Βάπτισμα.

Γι΄ αυτό κι εμείς σήμερα, κατά την ώρα του Ιερού Βαπτίσματος δίνουμε στα παιδιά μας όνομα, όνομα χριστιανικό.

Τα ερωτήματα που γεννούνται όμως τώρα είναι τα εξής:

Στην Παλαιά Διαθήκη, γιατί γινόταν η περιτομή σε 8 ημερών βρέφη;

Γιατί στην Παλαιά Διαθήκη δεν άφηναν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν πρώτα και ύστερα να τα άφηναν να αποφάσιζαν εάν ήθελαν να κάνουν περιτομή;

Ο Θεός που σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου, πώς έδωσε εντολή να κάνουν περιτομή σε 8 ημερών νήπια;

Ξαφνικά έπαψε ο Θεός να σέβεται την ελευθερία βούλησης του ανθρώπου;

Οι αιρετικοί μας ζητούν να τους αποδείξουμε μόνο μέσα από την Αγία Γραφή, πού λέει να βαπτίζουμε τα παιδιά μας νήπια;

(έχουμε απάντηση επ΄ αυτού παρακάτω)

Όταν όμως τους ρωτάμε κι εμείς με τη σειρά μας πού λέει στην Αγία Γραφή ότι ο νηπιοβαπτισμός είναι αμάρτημα, τότε ακολουθεί σιωπή.

Ανάμεσά μας βέβαια υπάρχει μια τεράστια διαφορά.

Ότι ο αιρετικός, έχει μονάχα μια Αγία Γραφή να διαβάζει και μόνο μέσα από αυτήν προσπαθεί να βγάλει άκρη στα τόσο σοβαρά ζητήματα που αφορούν τη σωτηρία της ψυχής μας.

Η πίστη και η σωστή λατρεία στο Θεό όμως, δεν τελειώνει μόλις κλείσουμε την Αγία Γραφή.

Μάλλον τότε αρχίζει!!!

Διότι η Εκκλησία του Θεού είναι ζωντανή, και η Αγία μας Γραφή, είναι ένα μέρος μόνο μιας εποχής με τις πιο στοιχειώδη πληροφορίες για τη σωτηρία μας.

Η Εκκλησία του Θεού έχει και Ιερή Παράδοση, η οποία επιβεβαιώνει την Αγία Γραφή και το αντίστροφο.

Πάμε όμως να απαντήσουμε στο ερώτημα των αιρετικών:

«Πού λέει να βαπτίζουμε τα παιδιά μας νήπια;»

Πράξεις των Αποστόλων Κεφάλαιο 2, Στίχοι 38 – 39..

«Και ο Πέτρος είπε σ' αυτούς: Να μετανοήσετε, και κάθε ένας από σας να βαπτιστεί στο όνομα του Ιησού Χριστού, σε άφεση αμαρτιών· και θα λάβετε τη δωρεά τού Αγίου Πνεύματος· επειδή, η υπόσχεση είναι προς εσάς και προς τα παιδιά σας, και προς όλους εκείνους που είναι μακριά, όσους θα προσκαλέσει ο Κύριος ο Θεός μας».

Εδώ βλέπουμε ότι η υπόσχεση, δεν αφορά μόνο τους ενήλικες όπως ψευδώς κηρύττουν οι αιρετικοί, αλλά και τα παιδιά μας.

Πράξεις των Αποστόλων Κεφάλαιο 16, Στίχοι 13 -15..

«Και αφού βαπτίστηκε αυτή (η Λυδία) και ολόκληρη η οικογένειά της, παρακάλεσε λέγοντας: Αν με κρίνατε ότι είμαι πιστή στον Κύριο, περάστε μέσα στο σπίτι μου, και μείνετε· και μας βίασε.»

Εδώ όπως βλέπουμε, βαπτίστηκε ολόκληρη η οικογένειά της.

Δεν αποκλείεται σε αυτή την οικογένεια να υπήρχαν και ανήλικα παιδιά.

Οι αιρετικοί βεβαίως είναι κατηγορηματικοί ότι δεν υπήρχαν μικρά παιδιά διότι δεν το λέει αυτό στη Γραφή.

Η Γραφή πράγματι δεν λέει τόσο αναλυτικά όσο το ζητάνε οι αιρετικοί αν υπήρχαν σε αυτή την οικογένεια μικρά παιδιά, ούτε λέει όμως ότι δεν υπήρχαν.

Πάμε όμως και σε μια άλλη οικογένεια να δούμε.

Πράξεις των Αποστόλων Κεφάλαιο 18, Στίχος 8..

«Και ο αρχισυνάγωγος Κρίσπος πίστεψε στον Κύριο μαζί με ολόκληρη την οικογένειά του· και πολλοί από τους Κορινθίους, ακούγοντας, πίστευαν και βαπτίζονταν.»

Λοιπόν, έχουμε δυο οικογένειες μέχρι στιγμής οι οποίες βαπτίστηκαν ολόκληρες.

Θέλετε να πιστέψουμε ότι σε καμία από τις δύο αυτές οικογένειες δεν υπήρχαν παιδιά;

Εντάξει, ας πούμε ότι συμφωνούμε για τη μία οικογένεια ότι δεν είχε παιδιά.

Μα ούτε και η άλλη είχε;

Εντάξει, ας ρίξουμε κι άλλο νεράκι στο κρασάκι μας εμείς οι Ορθόδοξοι και ας εγκαταλείψουμε τον πληθυντικό τελείως.

Ήταν δυο οικογένειες όπου τα παιδιά τους είχαν πια μεγαλώσει.

Μα δεν υπήρχε ούτε ένα ανήλικο παιδί;

Τώρα σε εμάς αυτό φαίνεται παράλογο.

Διότι, αν ανατρέξουμε στο παρελθόν, όχι πολύ, 50 – 60 χρόνια πίσω, ακόμη και τότε οι άνθρωποι έκαναν μεγάλες οικογένειες. Πολλά παιδιά.

Πώς είναι δυνατόν να πιστέψουμε για χάρη των αιρετικών ότι τούτες οι οικογένειες που μας περιγράφει η Αγία Γραφή ήταν και οι δυο στείρες;

Ή ότι όλα τους τα παιδιά ήταν άνω των 18;

Και ολοκληρώνουμε το άρθρο μας, με μια οικογένεια ακόμη.

Προς Κορινθίους Επιστολή Κεφάλαιο 1, Στίχος 16..

«Βάπτισα, μάλιστα, και την οικογένεια του Στεφανά·»

Τρίτη οικογένεια η οποία βαπτίστηκε ολόκληρη λοιπόν.

Είναι πλέον ολοφάνερο, ότι όσο κι αν στην Αγία Γραφή δεν μιλάει για παιδιά, ότι σίγουρα όλο και κάποιο παιδί θα υπήρχε στις τρεις αυτές οικογένειες.

Ακόμη κι αν κάνουμε τη χάρη στους αιρετικούς, και δεχτούμε ότι δεν υπήρχε κανένα παιδί και στις τρεις οικογένειες, δεν γνωρίζουμε ποια έννοια κρύβει η λέξη «οικογένεια» που αναφέρει στην Αγία Γραφή.

Διότι δεν αποκλείεται να εννοεί ότι βαπτίστηκαν οι γονείς μαζί με τα ενήλικα παιδιά τους, άρα βαπτίστηκαν και τα εγγόνια τους.

Εκτός κι αν οι αιρετικοί θέλουν να πιστέψουμε ότι ούτε τα παιδιά τους είχαν παιδιά.

Όχι, βέβαια!

Αρκετά ως εδώ!

Στο τέλος δεν θα πιούμε κρασί αλλά νερό.

Συμπέρασμα:

Ο νηπιοβαπτισμός είναι κάτι που γινόταν και στα χρόνια των Αποστόλων με βάση των εδαφίων που παραθέσαμε από την Αγία Γραφή.

-Το επιβεβαιώνει αυτό και η Ιερή μας Παράδοση.

-Διότι Παραλάβαμε τον νηπιοβαπτισμό, δεν τον εφεύραμε.

«Μην εμποδίζετε τα παιδιά να έρχονται σε μένα».

Ιησούς Χριστός.

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΗΣ ΚΑΙ… HAPPY BIRTHDAY!!!

2010-01-04T08:36:00.000-08:00

Ήταν πριν από ένα χρόνο ακριβώς, ημέρα Κυριακή, όταν δέχτηκα τηλεφώνημα από τον αγαπητό φίλο και συνεργάτη κύριο Χρήστο (Αντιαιρετικός) και μου είπε:

«Έχεις ανοιχτό τον υπολογιστή σου;» και του απάντησα: «ναι»

Και μου είπε: «χτύπα στο Google αυτά που θα σου πω με αγγλικούς χαρακτήρες»

www.orthodoxosapologitis.blogspot.com

«Το έγραψες;» «Ναι», του απάντησα..

Και με ρώτησε: «τι σου΄βγαλε;»

Και του απάντησα: «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΗΣ»

«Άντε, και με γεια σου» «Δηλαδή;» τον ρώτησα γεμάτος απορία.

«Δηλαδή δημιούργησα αυτό το Blogspot για σένα, και στο κάνω δώρο», μου είπε.

Τρελάθηκα!!!

Δεν μπορούσα να το πιστέψω!!!

Από εκεί και πέρα ξεκίνησε ένας αγώνας δρόμου κυρίως για τον κύριο Χρήστο, ο οποίος έπρεπε εκτός από τις βασικές λειτουργίες του Blog να μού διορθώνει και τα άρθρα μου.

Βρίσκω λοιπόν την ευκαιρία να τον ευχαριστήσω από τα βάθη της ψυχής μου, για το μοναδικό αυτό δώρο του και κυρίως για την υπομονή που έδειξε και εξακολουθεί ακόμη και σήμερα σε πολλές περιπτώσεις να δείχνει.

ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ

Και το λέω αυτό, όχι γιατί εκ των προτέρων γνωρίζω ότι θα διαβάσει τούτες τις γραμμές, άρα γράφω όσα θα ήθελε πιθανόν να διαβάσει.

Όχι!

Ποτέ μου δεν το έχω κάνει αυτό για κανέναν.

Ο κύριος Χρήστος, είναι Δάσκαλος!!!

Διότι εκεί που είσαι έτοιμος να τα παρατήσεις, είναι παρόν, είναι εκεί για να σου δώσει θάρρος να προχωρήσεις παρακάτω.

Όταν είσαι έτοιμος να κάνεις το λάθος, είναι εκεί για να σου πει.. «Κάν΄το!!!»

- Μα κύριε Χρήστο δεν είμαι σίγουρος, μήπως κάνω κάποιο λάθος.

- Κάνε λάθος!!! Και τι έγινε; Όποιος δεν συμφωνεί με αυτά που γράφεις, ας αλλάξει σελίδα…

Τόσο απλά λόγια, αλλά τόσο δυνατά για έναν μαθητή που θέλει να κάνει βήματα μπρος αλλά διστάζει.

ΤΑ «ΓΕΝΝΕΘΛΙΑ» ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΠΟΛΟΓΗΤΗ

Σήμερα λοιπόν, 04.01.2010 ο «Ορθόδοξος Απολογητής» κλείνει έναν ολόκληρο χρόνο λειτουργίας υπερασπιζόμενος την Ορθόδοξη Πίστη με σεβασμό στην διαφορετική πίστη ή δόγμα.

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!

Στο σημείο αυτό, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους φίλους και φίλες, όλους τους αγαπητούς αναγνώστες του Ορθόδοξου Απολογητή, που «πιστά» περιμένουν το επόμενο άρθρο του.

Ευχαριστώ επίσης κι εκείνους οι οποίοι δεν συμφωνούν με τα κείμενά του Ο.Απολογητή και βρεθήκαμε μέσω των σχολίων σε αντιπαράθεση.

Άλλωστε, ο Ορθόδοξος Απολογητής «ζήλεψε» τον χρυσό κατ΄ εμένα κανόνα, του Blogspot «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ» για την πλήρη ελευθερία διατύπωσης των απόψεων από πλευράς των αναγνωστών, αρκεί αυτό να γίνεται με κόσμιο τρόπο.

Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχηθώ, καλή χρονιά σε όλους, με υγεία και πρόοδο.

Πάμε να «σκαρώσουμε» την δεύτερη χρονιά λειτουργίας του Ορθόδοξου Απολογητή με πολλά πολλά και διαφωτιστικά άρθρα.

Είτε μαθαίνοντας περισσότερα για την Ορθοδοξία μας, είτε «ξεσκεπάζοντας» την πλάνη των αιρετικών, με σεβασμό στην διαφορετική πίστη ή δόγμα πάντοτε, και άλλοτε μαθαίνοντας κάτι από τη ζωή των Αγίων της Εκκλησίας μας.

Με αγάπη Χριστού, 2010 ευχές για μια πνευματική ζωή.

Παναγιώτης Βενέτης.

Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης Ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία.

2009-12-27T06:20:00.000-08:00

Μπροστά στο θαυμαστό και εκπληκτικό φαινόμενο, όσο και φρικτό Μυστήριο της Ενσαρκώσεως του Κυρίου, σταματά η διάνοια και ιλιγγιά ο νους του ανθρώπου και δεν δύναται να κάνει τίποτε άλλο, παρά μόνο να εκφράσει την έκσταση και τον θαυμασμό του με βαθειά προσκύνηση μπρος στο ιερό Σπήλαιο, όπου τελέστηκε το μεγάλο της θείας Οικονομίας Μυστήριο!

Ο πάνσοφος Δημιουργός και παντοδύναμος Θεός, που κρατά στα χέρια Του το Σύμπαν, καταδέχεται να κατέβει από την ουράνιά του κατοικία στη γη και να δανεισθεί σάρκα ανθρώπινη από την Υπεράμωμο και Υπεραγία Παρθένο Μαρία, να σκηνώσει στην πανάχραντο νηδύν αυτής και ο απρόσιτος στην ουσία να ζήσει και να συναναστραφεί με τους ανθρώπους.

Γεννάται ο Σωτήρας του κόσμου, όχι σε πολυτελή βασιλικά ανάκτορα μέσα σε χλιδή και πλούτο, ως Βασιλιάς των Ουρανών που είναι, αλλά σε Σπήλαιο άσημο και Φάτνη πενιχρή μέσα στη φτώχεια και την «ευτέλεια». Διότι, τι υπάρχει «ευτελέστερο» σπηλαίου και ταπεινότερο Φάτνης για να γεννηθεί ένας βασιλιάς και μάλιστα όταν αυτός ο βασιλιάς δεν είναι κάποιος κοινός θνητός, αλλά ο Βασιλιάς των Ουρανών και της Γης όλης, ο Δημιουργός των Αγγέλων και των ανθρώπων.

Τη θεία Γέννηση Αυτού δεν αναγγέλλουν σάλπιγγες που ηχούν, αλλά Αγγέλων μελωδική Δοξολογία.

Κλίνη για αυτόν Φάτνη ταπεινή, και σπάργανά του ενδύματα πενιχρά.

Θεός εν Φάτνη ανακλίνεται!

Ποιός μπορεί να μείνει απαθής ακούγοντας αυτό;

Ποιός μπορεί να μείνει απαθής μπροστά στο ακατάληπτο και υπερφυές αυτό Μυστήριο, και να μη γονατίσει γεμάτος άπειρο σεβασμό και εγκάρδια ευχαρίστηση;

Θαυμάστε όλες οι γενιές την έξοχη και ακατανόητη συγκατάβαση του Σωτήρα.

Γνωρίστε οι Πατέρες των Εθνών την προς εμάς τους ανθρώπους άπειρη αγάπη και ευσπλαχνία του Θεού.

Μάθετε πως μας διδάσκει ο Σωτήρας του κόσμου την ταπεινοφροσύνη, την υψηλή αυτή και σπουδαιότατη χριστιανική αρετή, προσφέροντας σε μας τον Εαυτό του τύπο και υπογραμμό, ώστε έχοντάς την, να μπορέσουμε και εμείς ν΄ανυψωθούμε από τα επίγεια στα Ουράνια.

Ο Πάνσοφος και Παντέλειος Θεός γίνεται άσημος και ταπεινός άνθρωπος, για να κατανοήσουμε την έξοχη και σπουδαία σημασία της αγγελομίμητης ταπεινοφροσύνης και την μέγιστη ψυχική ωφέλεια που από αυτήν προκύπτει.

Το να ταπεινωθεί ο άνθρωπος, να εξευτελισθεί, να υβρισθεί, να χλευασθεί και να εξουθενωθεί, είναι νοητό και παραδεκτό.

Το να ταπεινωθεί όμως ο Θεός, ο άγιος και άμωμος σε τέτοιο σημείο ώστε να καταδεχθεί να γεννηθεί μέσα σε φάτνη, ύστερα να μείνει και να ανατραφεί μέσα στην αμαρτωλή ανθρωπότητα, ο Ίδιος εκτός αμαρτίας υπάρχων, και να συζήσει με την κακία και το ψέμα, ο Ίδιος όντας άκακος και η Αυτοαλήθεια, αυτό είναι ακατανόητο και ανερμήνευτο.

Και όμως! Και ταπεινώθηκε και περιφρονήθηκε και με μας τους πονηρούς ανθρώπους συναναστράφηκε!

Γιατί; Αυτό εξηγούν η άπειρη αγάπη Του για μας και η αφάνταστη φιλανθρωπία Του!

Ο ανθρωπινός νους ως πεπερασμένος, ως έχοντας δηλαδή όρια, αδυνατεί να εννοήσει στα περιορισμένα του όρια αυτά, την άβυσσο της αγάπης του Θεού και το προς τον άνθρωπο άπειρου αυτού έλεος. Διότι είναι αδύνατο σ΄αυτόν να διεισδύσει στις προαιώνιες βουλές του Θεού, οι οποίες γι΄αυτόν παραμένουν πάντοτε ακατανόητες και ανεξιχνίαστες. Γι΄αυτό μπροστά στο φρικτό Μυστήριο της Ενσαρκώσεως Του παραμένει έκθαμβος και έκπληκτος. Παραμένει άφωνος και τρεμάμενος μπροστά στη πανσοφία και παντοδυναμία Του.

Όλα τα έξοχα και υψηλά πνεύματα των εραστών της Σοφίας, Προφητών, Αποστόλων, Πατέρων και Διδασκάλων, με τίποτα δεν είχαν τη δύναμη, να ανακόψουν την κατηφόρα και να αλλάξουν την παραχαραχθείσα τροχιά στην οποία κινούνταν ο άνθρωπος.

Τίποτα δεν κατόρθωσαν αυτοί στο να επαναφέρουν τον εκτροχιασμένο άνθρωπο στην ευθεία οδό της ηθικής, της αλήθειας, της αρετής και της αγάπης. Η ανθρώπινη επιβολή και διδασκαλία ήταν ανίσχυρες να επαναφέρουν τον άνθρωπο στην πρότερη διαγωγή του.

Βλέποντας αυτό ο φιλάνθρωπος Θεός, βλέποντας το πλάσμα Του κατατυραννούμενο από τον μισάνθρωπο Διάβολο, κατήλθε από τους ουρανούς και έλαβε σάρκα από το Πανάχραντο αίμα της Αειπαρθένου Κόρης της Ναζαρέτ και ως αναμάρτητος και παντοδύναμος μπόρεσε να σώσει τον άνθρωπο και να τον εισάγει και πάλι στον Παράδεισο, από όπου εκδιώχθηκε λόγω της παρακοής και της παραβάσεως.

Και αληθώς, κανένας άλλος, παρά μόνο ο Θεός μπορούσε να δείξει τόσο ύψος ταπεινοφροσύνης καταπληκτικό και δυσθεώρητο.

Κανένας γήινος βασιλιάς καταδέχθηκε ποτέ, να υποστεί τόση ταπείνωση και περιφρόνηση και να ονομασθεί πλάνος και συκοφάντης, να διαβληθεί, καταδιωχθεί, υβρισθεί, ονειδισθεί και τέλος και αυτόν τον επονείδιστο δια Σταυρού θάνατο να υποστεί χάρη των υπηκόων του. Κανείς. Απολύτως κανείς δεν φαίνεται στις σελίδες της Ιστορίας.

Και όμως! Ο Βασιλιάς των Ουρανών και όλης της κτήσεως ο Δημιουργός, ο επιβλέπων επί τη γη και ο πλάστης αυτής, κυρίαρχος κάθε αρετής και εξουσίας, ουρανίου, επιγείου και καταχθονίου τα υπομένει όλα, και καταδέχεται να ανακληθεί στη ταπεινή Φάτνη της Βηθλεέμ και να περιβληθεί μαζί με τη θεία Του φύση και αυτή την ανθρώπινη!

Λοιπόν, αυτό δεν είναι ύψιστο υπόδειγμα ταπεινοφροσύνης του Υψίστου;

Δεν είναι τρανή απόδειξη της μεγάλης Του αγάπης προς εμάς;

Ποιος μπορεί να αμφιβάλλει γι΄αυτό;

Αυτός λοιπόν, είναι ο Σωτήρας του κόσμου, αυτός είναι ο Λυτρωτής μας. Αυτός είναι ο Θεάνθρωπος Ιησούς, ο εν Σπηλαίω γεννηθείς και εν Φάτνη ανακλιθείς.

Αυτού η Γέννηση γεμίζει την ψυχή μας ανείπωτη χαρά, η δε ταπεινοφροσύνη του θάμβος και έκσταση!

Θεός εν Φάτνη ανακλίνεται!

Πόση θεία ομορφιά και ανείπωτο ύψος περικλείουν οι λίγες αυτές λέξεις!

Πόσο γοητεύουν την ακοή μας!

Πόσο ευχαριστείται η γλώσσα όταν ψελλίζει τις λέξεις αυτές!

Ευφρανθείτε άνθρωποι όλης της γης και της οικουμένης πάσης στην ανέκφραστη και ακατανόητη αγάπη και ταπεινοφροσύνη του γλυκύτατου Ελευθερωτή μας Ιησού. Και όλοι μαζί ας ψάλλουμε με τα χοϊκά μας χείλη το χαρμόσυνο αγγελικό ύμνο:

Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης Ειρήνη, εν ανθρώποις Ευδοκία.

Πηγή: Οσία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου, Τεύχος 432, Νοεμ-Δεκ 2006

Του συνεργάτη μας Χρήστου - Αντιαιρετικού Η Εταιρία

2009-12-03T08:15:00.000-08:00

Του συνεργάτη μας Χρήστου - Αντιαιρετικού

Η Εταιρία “Σκοπιά”, επιθυμώντας να παρακινήσει τους οπαδούς της σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συμμετοχή σε διάφορες εκδηλώσεις της, δεν διστάζει να καταφύγει σε υπερβολές,αρκεί να πετύχει το σκοπό της.

Έτσι η “Σκοπιά” της 1ης Μαρτίου 1965 σελ. 131, αναφερόμενη σε μια συνέλευση των Μαρτύρων του Ιεχωβά που θα γινόταν στο Λονδίνο και θέλοντας να τονίσει πόσο σπουδαίο είναι να παρευρίσκεται κάποιος σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις, δεν αποφεύγει όχι μόνο την υπερβολή αλλά ούτε και τη γελοιότητα. Διότι υποστηρίζει, ότι μια γηραιά κυρία, ετών 80, όταν έχασε το λεωφορείο που θα την μετέφερε στην εν λόγω συνέλευση, μη βρίσκοντας άλλη λύση αφού η επιθυμία της ήταν τόσο μεγάλη να παραβρεθεί εκεί, και ενώ δεν διέθετε άλλο μηχανικό μέσο, αψηφώντας την απόσταση των 140 μιλίων που την χώριζε, καβάλησε ένα … ποδήλατο και διέτρεξε μια απόσταση … 80 μιλίων! (περίπου 100 χλμ).

Σκοπιά 1 Μαρτίου 1965, σελίδα 131: Η "Βιονική" γιαγιά!

Το επόμενο επεισόδιο στο σήριαλ “Σκοπιά”, μας έρχεται από τη μακρινή Βολιβία. Εκεί, συναντάμε ένα κοριτσάκι “θαύμα”. Διότι παρά το νεαρό της ηλικίας της, μόλις 5 ετών, καταφέρνει σύμφωνα με τη “Σκοπιά” της 15ης Ιανουαρίου 2000 σελ. 17, να διεξάγει πέντε γραφικές μελέτες!

Σκοπιά 15 Ιανουαρίου 2000, σελίδα 17: Το πεντάχρονο "κοριτσάκι θαύμα"!

Και είχε τόση επιτυχία που δεν της ξέφυγε ούτε η δασκάλα της. Να κορίτσι, να μάλαμα που λέει και ο λαός. Για να σοβαρευτούμε όμως λίγο και για να δείξουμε το μέγεθος της βλακείας; της Εταιρίας να εξηγήσουμε τι είναι μια γραφική μελέτη. Σύμφωνα λοιπόν με τη “Σκοπιά” γραφική μελέτη σημαίνει η διαλογική συζήτηση που διεξάγει ένας Μάρτυρας του Ιεχωβά με κάποιον, για θέματα γύρω από το Θεό και τη θρησκεία με βάση κάποιο έντυπο της Εταιρίας και ο οποίος για να στηρίξει και να αποδείξει την ορθότητα των επιχειρημάτων του, επικαλείται χωρία (κομμάτια) της Αγίας Γραφής. Ένα πεντάχρονο κοριτσάκι δεν είναι δυνατόν να μπορέσει να κάνει κάτι ανάλογο δηλ. γραφική μελέτη, γιατί δεν έχει την αίσθηση των αφηρημένων εννοιών που απαιτεί μια διαλογική συζήτηση, αλλά πολύ περισσότερο ακόμα, δεν έχει διδαχτεί σ’ αυτή την ηλικία, ούτε γραφή, ούτε ανάγνωση.
Αν κάποιος αναρωτηθεί αν είναι δυνατόν να τα δέχονται όλα αυτά αδιαμαρτύρητα οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, η απάντηση είναι πως όχι μόνο τα δέχονται γιατί τους φαίνονται απολύτως φυσιολογικά, αλλά πολλές φορές, αγνοώντας το προφανές, τα υπερασπίζονται και μάλιστα με φοβερή επιμονή. Κι αυτό συμβαίνει, επειδή το σύνολο σχεδόν των Μαρτύρων του Ιεχωβά είναι χαμηλού μορφωτικού επιπέδου – η επισήμανση του μορφωτικού επιπέδου των Μαρτύρων του Ιεχωβά, γίνεται καθαρά για λόγους κατανόησης του κειμένου και όχι από ρατσιστική διάθεση – γι’ αυτό και δεν είναι εύκολο ν’ αμφισβητήσει και να κρίνει τα γραφόμενα της “Σκοπιάς” και έτσι δέχεται αδιαμαρτύρητα ότι του προσφέρεται.
Ακόμα και αν υπάρχει αντίφαση! μέσα στην ίδια σελίδα του περιοδικού “Σκοπιά”, όπως στο παράδειγμα που ακολουθεί.
Είναι από τη “Σκοπιά” της 15ης Απριλίου 1973 σελ. 246 και αναφέρεται στην βιογραφία κάποιου Μάρτυρα του Ιεχωβά ονόματι Άντριαν Θώμψον:

Σκοπιά (15-4-1973) το μεγαλείο σου!! Αντίφαση στην ίδια σελίδα!!

Η Εταιρία σχεδόν σε κάθε περιοδικό “Σκοπιά” και “Ξύπνα” δημοσιεύει αντίστοιχες βιογραφίες Μαρτύρων του Ιεχωβά απ’ όλο τον κόσμο. Το πόσο σημαντικές είναι, φαίνεται και από το γεγονός ότι η “Σκοπιά” προτρέπει τους οπαδούς της να μην παραλείπουν να τις διαβάζουν. Η σημαντικότητά τους φαίνεται εξάλλου και από τις επιστολές που δημοσιεύει η Εταιρία στην προτελευταία σελίδα του “Ξύπνα”. Εκεί οι οπαδοί της με ένθερμα λόγια δηλώνουν πόσο συγκινήθηκαν και πόσο ωφελήθηκαν όταν τις διάβασαν και έγιναν επίσης αιτία να διαπιστώσουν πόσο ευλογεί την οργάνωσή του ο Ιεχωβά!
Ο εν λόγω λοιπόν Μάρτυρας του Ιεχωβά είχε αναλάβει την αποστολή για την ίδρυση του παραρτήματος της Οργάνωσης των Μαρτύρων του Ιεχωβά στην Ιαπωνία, ελάχιστα χρόνια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην αρχή λοιπόν της σελίδας 246 διαβάζουμε ότι δεν υπήρχε ούτε ένας Μάρτυρας του Ιεχωβά στη χώρα αυτή, γιατί αν υπήρχε θα ήταν υποχρεωμένος είτε να φιλοξενήσει το γράφοντα Αντριάν Θώμψον και την υπόλοιπη ομάδα των αντιπροσώπων της Εταιρίας, είτε το πιο λογικό να ψάξει αυτός να τους βρει καταλύματα, αντί του μέλους της ομάδας που ανέλαβε τη δουλειά αυτή. Λίγες γραμμές παρακάτω όμως στην ίδια σελίδα 246, έκπληκτοι διαβάζουμε ότι όχι μόνο υπήρχαν αλλά βρισκόταν και σε τρεις διαφορετικές πόλεις!!!
Δεν θα είχαμε λοιπόν άδικο – για να δείξουμε το μεγαλείο του παραλογισμού της Οργάνωσης των Μαρτύρων του Ιεχωβά «Σκοπιά» – αν παραφράζοντας το γνωστό σλόγκαν που αναφέρεται στο στρατό, λέγαμε:

«Όπου σταματάει η λογική αρχίζει η …. Σκοπιά!!!»

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

2009-11-15T12:01:00.000-08:00

Ερευνώντας τη Θ. Λατρεία της Εκκλησίας μας, κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, στην ουσία ερευνούμε τις δροσερές και ζωογόνες πηγές της λατρείας μας.

Αφήνουμε τους νεότερους χρόνους, προσπερνάμε τη βυζαντινή μεγαλοπρέπεια και φτάνουμε στη φωτεινή ατμόσφαιρα της απλότητας και αγνότητας της πρώτης Εκκλησίας.

Εκεί μένουμε, με οδηγό τα πρώτα γραπτά χριστιανικά μνημεία, για να ζήσουμε με τους πρώτους πιστούς την αληθινή «εν πνεύματι» λατρεία Ηγαπημένου, τη γνήσια, από καρδιάς, προσφορά και ολόψυχη αφοσίωση των «αληθινών προσκυνητών».

ΧΡΟΝΟΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ

Όπως φαίνεται στις Επιστολές του Αποστόλου Παύλου, οι πρώτοι χριστιανοί απομακρύνονταν σταδιακά από τους χρονικούς περιορισμούς της παλιάς λατρείας. Η νέα ημέρα της εβδομάδας, που ορίζεται ως η κατ΄ εξοχήν ημέρα της Θ. λατρείας των χριστιανών, η οποία αντικαθιστά το Σάββατο των Εβραίων, είναι η «μία των Σαββάτων», που αργότερα θα μετονομαστεί Κυριακή.

Την πρώτη μαρτυρία για την Κυριακή μας την δίνει το βιβλίο της Αποκαλύψεως του Ιωάννου, όπου διαβάζουμε στο Α΄ Κεφάλαιο:

«εγενόμην έν πνεύματι έν τη Κυριακή ημέρα και ήκουσα φωνήν οπίσω μου μεγάλην ώς σάλπιγγος».

Αξιοπρόσεκτη είναι η συμβουλή του Αποστόλου Παύλου να αποταμιεύουν χρήματα την Κυριακή για ελεημοσύνη.

Α΄ Κορινθίους επιστολή: Κεφάλαιο 16, Στίχος 2..

«Κατά την πρώτην της εβδομάδος έκαστος υμών ας εναποθέτη παρ' εαυτώ θησαυρίζων ό,τι αν ευπορή, ώστε όταν έλθω να μη συνάγωνται τότε συνεισφοραί».

ΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΙ

Όπως σε κάθε λατρευτική σύναξη υπάρχουν οι προεστώτες της σύναξης, οι κυρίως λειτουργοί, έτσι και στην αρχέγονη εκκλησιαστική κοινότητα υπήρχαν εκείνοι που προΐσταντο στη Θ. λατρεία.

Ο Απόστολος Παύλος στη Α΄ Κορινθίους επιστολή του τονίζει ότι οι Απόστολοι, οι διδάσκαλοι του Ευαγγελίου, οι λοιποί κάτοχοι θείων χαρισμάτων, που δρούσαν μέσα στην Εκκλησία, ορίσθηκαν, τοποθετήθηκαν στα ιερά και υψηλά τους καθήκοντα από το Θεό.

Α΄ Κορινθίους Κεφάλαιο 12, Στίχοι 28 – 30..

«Και άλλους μεν έβαλε ο Θεός μέσα στην εκκλησία, πρώτον αποστόλους, δεύτερον προφήτες, τρίτον δασκάλους, έπειτα θαύματα, έπειτα χαρίσματα θεραπείας, βοήθειας, διακυβερνήσεις, γένη γλωσσών.

Μήπως όλοι είναι απόστολοι; Μήπως όλοι είναι προφήτες; Μήπως όλοι είναι δάσκαλοι; Μήπως όλοι κάνουν θαύματα;

Μήπως όλοι έχουν χαρίσματα θεραπειών; Μήπως

όλοι μιλούν γλώσσες; Μήπως όλοι διερμηνεύουν;»

Στην προς Εφεσίους Επιστολή του, προσθέτει ότι ορίσθηκαν από το Θεό οι απόστολοι, οι προφήτες, οι ευαγγελιστές, οι ποιμένες και διδάσκαλοι, «εις οικοδομήν του σώματος του Χριστού», δηλαδή για την ηθική τελείωση του χριστιανικού πληρώματος, για την κατά Θεόν προκοπή του. Στις Ποιμαντικές του Επιστολές σκιαγραφεί αδρά ο Απόστολος του Θεού τα καθήκοντα των εκκλησιαστικών λειτουργών και ποιμένων.

Προς Εφεσίους Επιστολή, Κεφάλαιο 4, Στίχοι 11 –12..

«Κι αυτός έδωσε άλλους μεν αποστόλους, άλλους δε προφήτες, άλλους δε ευαγγελιστές, άλλους δε ποιμένες και δασκάλους, για την τελειοποίηση των αγίων, για το έργο τής διακονίας, για την οικοδομή τού σώματος του Χριστού·»

ΟΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΙ

Το ιδιαίτερο στοιχείο στη Λατρεία της πρώτης Εκκλησίας ήταν ασφαλώς η συμμετοχή των χαρισματούχων, χριστιανών δηλαδή με έκτακτα και εντυπωσιακά χαρίσματα από το Άγιο Πνεύμα, όπως να κηρύττουν σε ξένες γλώσσες, τελείως άγνωστές γι΄ αυτούς. Οι χαρισματούχοι αυτοί χριστιανοί, μετά το Βάπτισμα και κυρίως μετά της επίθεση των χεριών των Αγίων Αποστόλων επάνω στο κεφάλι τους, μετά δηλαδή το Χρίσμα, αποκτούσαν τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος.

Α΄ Κορινθίους Κεφάλαιο 12, Στίχοι 8 – 10..

«Επειδή, σε άλλον μεν δίνεται διαμέσου τού Πνεύματος λόγος σοφίας, σε άλλον δε λόγος γνώσης, σύμφωνα με το ίδιο Πνεύμα· σε άλλον δε πίστη, διαμέσου τού ίδιου Πνεύματος· σε άλλον δε χαρίσματα θεραπειών, διαμέσου τού ίδιου Πνεύματος·

σε άλλον δε ενέργειες θαυμάτων, σε άλλον δε προφητεία, σε άλλον δε διακρίσεις πνευμάτων, σε άλλον δε γένη γλωσσών, σε άλλον δε ερμηνεία γλωσσών·»

Όπως ήταν επόμενο, οι πιστοί αυτοί, οι κάτοχοι χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος, είχαν την αρμόζουσα θέση στις λατρευτικές συνάξεις. Κατά την ώρα της θ. λατρείας ενεργοποιούνταν τα θεϊκά και υπερφυσικά τους χαρίσματα, με αποτέλεσμα άλλος να διδάσκει, άλλος να προφητεύει, άλλος να ερμηνεύει, κ.ο.κ.

Αλλά και εδώ όμως, στην υπέροχη και θαυμαστή συμφωνία του Αγίου Πνεύματος, που αντηχούσε στην πρωτοχριστιανική Θ. λατρεία, η σύμφυτη ανθρώπινη αδυναμία πρόσθεσε την παραφωνία της.

Όπως φαίνεται στην Α΄ προς Κορινθίους επιστολή, στο 14^ο Κεφάλαιο, η άσκηση των θείων χαρισμάτων γινόταν από τους χαρισματούχους κατά τέτοιον τρόπο, που να μη προέρχεται αξιόλογη πνευματική ωφέλεια.

Έτσι αναγκάστηκε ο Απόστολος Παύλος να επέμβει, ως όργανο του Θεού, και να ορίσει πρακτικούς κανόνες, ώστε οι χαρισματούχοι να ωφελούν πράγματι τους υπόλοιπους αδελφούς.

Όπως παρατηρούμε βασικός και αμετακίνητος στόχος του Αποστόλου Παύλου είναι, όλα μέσα στη Θ. λατρεία να γίνονται «προς οικοδομήν ίνα η εκκλησία οκοδομήν λάβη».

Α΄ Κορινθίους Κεφάλαιο 14, Στίχος 26..

«Τι πρέπει, λοιπόν, αδελφοί; Όταν συνέρχεστε, κάθε

ένας από σας έχει ψαλμό, έχει διδασκαλία, έχει γλώσσα, έχει αποκάλυψη, έχει ερμηνεία· όλα ας γίνονται για οικοδομή·»

Με την πάροδο όμως του χρόνου, οι χαρισματούχοι της πρώτης Εκκλησίας των Αποστόλων και των Μαρτύρων εξαφανίσθηκαν.

Η ιστορική τους αποστολή είχε τελειώσει.

Αντικαθίσταντο από τους μόνιμους ποιμένες της τοπικής Εκκλησίας.

Το γενικό συμπέρασμά μας, από αυτή την μικρή αναδρομή στους χαρισματούχους της πρώτης Εκκλησίας, στα προβλήματα που δημιουργούσαν την ώρα της Θ. λατρείας και στη διευθέτησή τους από τον Απόστολο Παύλο είναι το εξής, όπως το εκφράζει νεότερος, επιφανής διδάσκαλος του Ευαγγελίου.

«..Η εν τη εκκλησία διακονία και αι συνάξεις των πιστών συνεστήθησαν και ωρίσθησαν υπό του Κυρίου και των αποστόλων ουχί προς επίδειξιν χαρισμάτων ευγλωττίας ή μουσικής ευφωνίας, αλλά προς οικοδομήν και σωτηρίαν ψυχών».

Ο ΛΑΟΣ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΛΑΤΡΕΙΑ

Ανέκαθεν η χριστιανική λατρεία υπήρξε συλλογική, ομαδική.

Ο λειτουργός, ο επικεφαλής της λατρευτικής σύναξης, προσέφερε την «θυσία αινέσεως», ή την αναίμακτη θυσία της Θ. Ευχαριστίας «υπέρ των ιδίων αμαρτημάτων και των του λαού αγνοημάτων».

Ο πιστός λαός του Κυρίου συμμετείχε με τους λειτουργούς του στην προσφορά της λατρείας.

ΨΑΛΜΟΙ ΚΑΙ ΥΜΝΟΙ

Οι ψαλμοί και οι ύμνοι είχαν τη θέση τους μέσα στη λατρεία του αρχέγονου Χριστιανισμού. Από τις Επιστολές του Αποστόλου Παύλου έχουμε ιστορικές μαρτυρίες, ότι οι ωδές, οι ψαλμοί και οι άλλοι ύμνοι της Παλαιάς Διαθήκης, μπήκαν από νωρίς στη χριστιανική λατρεία.

Γράφει ο Απόστολος Παύλος:

«Τι πρέπει, λοιπόν; Θα προσευχηθώ με το πνεύμα, θα προσευχηθώ όμως και με τον νου· θα ψάλλω με το πνεύμα, θα ψάλλω όμως και με τον νου.»

Α΄ Κορινθίους Κεφάλαιο 14, Στίχος 15..

«Τι πρέπει, λοιπόν, αδελφοί; Όταν συνέρχεστε, κάθε ένας από σας έχει ψαλμό, έχει διδασκαλία, έχει γλώσσα, έχει αποκάλυψη, έχει ερμηνεία· όλα ας γίνονται για οικοδομή·»

Α΄ Κορινθίους Κεφάλαιο 14, Στίχος 26..

«Και μη μεθάτε με κρασί, στο οποίο υπάρχει ασωτία·

αλλά, γίνεστε πλήρεις με το Πνεύμα, μιλώντας μεταξύ σας με ψαλμούς και ύμνους και πνευματικές ωδές, τραγουδώντας και ψάλλοντας με την καρδιά σας στον Κύριο·»

Προς Εφεσίους Επιστολή, Κεφάλαιο 5, Στίχοι 18 – 19..

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ

Από τις πηγές μας αντλούμε βέβαιη και ασφαλή την πληροφορία, ότι κατά την ώρα της Θ. λατρείας όχι μόνο διαβαζόταν η Αγία Γραφή, αλλά ότι επακολουθούσε και διδασκαλία των αληθειών, που περιλάμβανε η σχετική περικοπή.

Έτσι, από τις αρχές ακόμη της χριστιανικής λατρείας το κήρυγμα αποτέλεσε αναπόσπαστο στοιχείο της.

Στις Επιστολές του, ο Απόστολος Παύλος προτρέπει τους μαθητές του Τίτο και Τιμόθεο να κηρύττουν πάντοτε το θείο λόγο.

Τίτος Κεφάλαιο 2, Στίχος 1..

«ΕΣΥ, όμως, να λες όσα αρμόζουν στην υγιαίνουσα διδασκαλία·»

Α΄ Τιμόθεον Κεφάλαιο 4, Στίχος 13..

«Μέχρις ότου έρθω, να καταγίνεσαι στην ανάγνωση, στην προτροπή, στη διδασκαλία».

Β΄ Τιμόθεον Κεφάλαιο 4, Στίχος 2..

«κήρυξε τον λόγο· επίμενε έγκαιρα, άκαιρα· έλεγξε, επίπληξε, πρότρεψε με κάθε μακροθυμία και διδασκαλία.»

Στις λειτουργικές συνάξεις των αποστολικών χρόνων, δικαίωμα να κηρύξουν είχαν μόνο οι άνδρες.

Α΄ Κορινθίους Κεφάλαιο 14, Στίχοι 33 - 35..

«επειδή, ο Θεός δεν είναι Θεός ακαταστασίας, αλλά ειρήνης, όπως σε όλες τις εκκλησίες των αγίων.

Οι γυναίκες σας ας σιωπούν μέσα στις εκκλησίες· επειδή, δεν είναι επιτρεπτό σ' αυτές να μιλάνε, αλλά να υποτάσσονται, όπως λέει και ο νόμος.

Αλλά, αν θέλουν να μάθουν κάτι, ας ρωτούν τούς άνδρες τους στο σπίτι·

επειδή, είναι αισχρό σε γυναίκες να μιλάνε μέσα σε εκκλησία.»

Η χάρις του Κυρίου Ιησού Χριστού είη μεθ' υμών.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΑ

2009-11-01T14:19:00.000-08:00

Το όνομα του Αγίου Κυπριανού το γνωρίζουν σχεδόν όλοι οι Χριστιανοί.

Γνωρίζουν για αυτόν, ότι είχε σχέσεις με τη Μαγεία και τα Μάγια και ότι προτού γίνει Χριστιανός ήταν διάσημος μάγος.

Δεν ξέρουν οι πολλοί, τίποτε περισσότερο για την πολυκύμαντη ζωή του, και τους σκληρούς αγώνες του, που έκανε για την πίστη του στο Χριστό.

Την τελευταία εικοσαετία, που ο κόσμος όλο κι απομακρύνεται από τον Θεό, πέφτει πιο εύκολα στα «νύχια» του σατανά. Έτσι, αυξήθηκαν επικίνδυνα, τα μέντιουμ, οι μάγοι, οι μάγισσες, οι καφετζούδες, οι χαρτορίχτρες, οι υπνωτιστές και οι «μεταφυσικοί ερευνητές».

Έτσι λοιπόν όλο και περισσότεροι άνθρωποι «δένονται» και υποφέρουν από τη μαγεία, δηλαδή την σατανική ενέργεια των πονηρών πνευμάτων.

ΚΑΤΑΓΩΓΗ – ΜΟΡΦΩΣΗ

Ο Άγιος Κυπριανός γεννήθηκε το 211 μ.Χ. περίπου, στην Καρχηδόνα.

Καταγόταν από μεγάλη και πλούσια οικογένεια.

Ήταν πολύ έξυπνος και επιμελείς στα γράμματα. Εκτός από αυτών, προόδευσε στη μόρφωση και έκανε «λαμπρές» σπουδές.

Διακρίθηκε στη φιλοσοφία και στη ρητορική. Εξάσκησε το επάγγελμα του δικανικού ρήτορα και απέκτησε μεγάλη φήμη και πολλά χρήματα.

Δυστυχώς όμως, τα πολλά χρήματα τον έκαναν να ζει μια άνετη, ελεύθερη, αχαλίνωτη, απολαυστική και ηθικά επιλήψιμη ζωή.

Ο ΜΑΓΟΣ

Ήταν ειδωλολάτρης και μάλιστα πολύ αφοσιωμένος στην λατρεία των ειδώλων.

Το χειρότερο όμως ήταν, ότι είχε επιδοθεί και στην μαγεία. Ασχολήθηκε πολύ με την τέχνη της μαγείας, η οποία την εποχή εκείνη είχε πολύ μεγάλη πέραση λόγω της ειδωλολατρίας. Είχε καταστεί ως διάσημος μάγος της εποχής του.

Πώς όμως από ειδωλολάτρης και μάγος, έφτασε να γίνει Χριστιανός και μάλιστα Άγιος; *

Σε αυτό, μεγάλο ρόλο έπαιξε το παρακάτω γεγονός.

Η ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΑ

Από την Αντιόχεια καταγόταν η Αγία Ιουστίνα.

Η Ιουστίνα, ήταν κόρη ενός ιερέα των ειδώλων, που ονομαζόταν Αιδέσιος.

Η Ιουστίνα που είχε καλή καρδιά και καλή προαίρεση, αλλά σαν ειδωλολάτρισσα που ήταν κι εκείνη στην αρχή, είχε πολλά «αγκάθια», καθώς ακολουθούσε την ασέβεια των γονέων της. Όσο όμως μεγάλωνε στην ηλικία, τόσο πιο πολλές γινόταν οι αναζητήσεις της για την πίστη στον αληθινό Θεό και, καλοπροαίρετη καθώς ήταν, ο Θεός τη φώτισε ώστε να βρει την πραγματική θεογνωσία, να πιστέψει στον μόνον Αληθινό Θεό και να περιφρονήσει την θρησκεία των ειδώλων.

Σε αυτό την βοήθησε πολύ ένας διάκονος από την Αντιόχεια, ονόματι Πραΰλιος.

Από αυτόν διδάχτηκε για την ενανθρώπηση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Η Ιουστίνα στερεώθηκε στην πίστη, και κρυφά, πήγαινε στην Εκκλησία για να ακούει τα θεία λόγια.

Έμεινε ορφανή από μητέρα και πατέρα αλλά, καθημερινά πρόκοβε μέρα με τη μέρα στις αρετές.

Αφιερώθηκε ολόψυχα στο Χριστό και το έργο Του. Έτρεχε στους αρρώστους, και προσπαθούσε να τους ανακουφίζει.

Ο ΑΓΛΑΐΔΑΣ – Η ΙΟΥΣΤΙΝΑ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ Ο ΜΑΓΟΣ

Ο φθονερός Διάβολος βεβαίως, δεν ήταν δυνατόν να την αφήσει απολέμητη.

Την εποχή εκείνη, υπήρχε ένας γραμματισμένος σχολαστικός από οικογένεια ευγενών και αρκετά πλούσιος.

Δυστυχώς όμως ήταν ακόλαστος και ακράτητος στις σαρκικές απολαύσεις και ηδονές.

Αυτός, έβλεπε επανειλημμένα την Ιουστίνα, κυρίως όταν αυτή πήγαινε στην Εκκλησία. Το κάλλος της κοπέλας αυτής, τον έκανε να την ερωτευτεί, αν και η Ιουστίνα αγωνιζόταν να «μαραίνει» την ομορφιά της και «ταλαιπωρούσε» τον εαυτό της με νηστείες, αγρυπνίες και προσευχές.

Ο νέος αυτός, της έκανε νεύματα και, λέγοντάς της επαίνους και γλυκόλογα, της πρότεινε να την πάρει για γυναίκα του. Η αφοσιωμένη όμως στον Χριστό Ιουστίνα, απέφευγε με μεγάλη επιμονή και υπομονή τον νέο, του οποίου το όνομα ήταν Αγλαΐδας.

Ο Αγλαΐδας, προσπάθησε με φίλους του να την απαγάγει δια της βίας αλλά ευτυχώς για την κοπέλα την προστάτευσαν οι συγγενείς της υπό την απειλή όπλων, κι έτσι, έφυγε καταντροπιασμένος και φοβισμένος.

Τέλος, κατέφυγε στον μεγάλο και διάσημο για την εποχή του μάγο, τον Κυπριανό και τον παρακάλεσε να κάνει μάγια στην κοπέλα, μήπως, έστω και με τον τρόπο αυτό, κατάφερνε το σκοπό του. Να θολώσει δηλαδή το μυαλό της κοπέλας δια μέσω της μαγείας και να την κάνει να πιστεύει πως κι εκείνη τον έχει ερωτευτεί, και, του υποσχέθηκε πολλά χρήματα, μέχρι και χρυσάφι στην περίπτωση που ο Κυπριανός θα το κατάφερνε αυτό, αλλά κι από την άλλη, του τόνισε πως αν δεν το κατάφερνε ούτε ο Κυπριανός δια της μαγείας, ήταν τόσο μεγάλος ο πόθος του που χωρίς αυτήν, θα αυτοκτονούσε.

Για τον Μάγο Κυπριανό, αυτή ήταν μια περίπτωση από της πιο εύκολες, και φυσικά του το υποσχέθηκε.

Πήρε τα μαγικά του βιβλία και άρχισε να κάνει μάγια επικαλώντας το όνομα της Ιουστίνας, καλώντας τα πονηρά πνεύματα. Στη συνέχεια, ραντίσανε απ΄έξω από το σπίτι της Ιουστίνας, και πλέον έμειναν ήσυχοι πως τα μάγια θα την πιάσουν.

Τα μεσάνυχτα, η Χριστιανή Ιουστίνα, όπως είχε συνήθεια κάθε βράδυ, ξύπνησε για να προσευχηθεί. Αισθανόταν όμως κάτι περίεργες, πονηρές επιθυμίες. Και οι επιθυμίες αυτές όσο η ώρα περνούσε, όλο και πιο έντονες γινόντουσαν. Τότε αυτή αντιστάθηκε πολεμώντας τον πειρασμό δια της προσευχής.

Βλέποντας ο Κυπριανός ότι δεν πέτυχε το σκοπό του, χρησιμοποίησε κι άλλους, πιο ισχυρές μεθόδους μαγείας.

Και πάλι όμως, δεν κατάφερε τίποτα.

Στη συνέχεια, έβαλε όλες τις μαγικές του δυνάμεις, καλώντας μεγαλύτερα και ισχυρότερα πονηρά πνεύματα, χωρίς όμως να έχει και πάλι κάποιο αποτέλεσμα.

Τελικά, ο Διάβολος, με τον οποίο ο Κυπριανός είχε συνεργασία και επικοινωνία, χρησιμοποίησε τον εξής πανούργο τρόπο.

Παρουσιάστηκε στην Ιουστίνα σαν μια καλή και ευσεβής γυναίκα, κατορθώνοντας, να την πάρει στο σπίτι της για να αλληλοβοηθιούνται σε πνευματικά ζητήματα ως καλές πνευματικές αδελφές.

Σε μια συζήτηση που είχαν περί παρθενίας, με τρόπο, της είπε η «ευσεβής γυναίκα»:

«Για πες μου σε παρακαλώ, αν όλες οι γυναίκες έμεναν παρθένες, τότε κατ΄ ανάγκην δέν θα χανόταν οι άνθρωποι από τον κόσμο;»

Η Ιουστίνα κατάλαβε την πλεκτάνη του δαίμονα και με προσευχή και το σημείο του Σταυρού, τον έκανε να εξαφανιστεί.

Ο ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ ΜΕΤΑΝΟΕΙ

Η αποτυχία του Κυπριανού, ήταν η αφορμή να ενδιαφερθεί ιδιαίτερα για την Ιουστίνα θέλοντας να εξετάσει, για ποιο λόγο δεν έπιαναν τα μάγια πάνω της.

Έμαθε, ότι ήταν Χριστιανή, και πως με τη δύναμη του Τιμίου Σταυρού συνέτριβε κάθε δαιμονική ενέργεια.

Τότε κι αυτός συνετίστηκε και εννόησε ότι οι Χριστιανοί έχουν μεγαλύτερη δύναμη από τη δική του και ότι τους πιστούς Χριστιανούς δεν τους πιάνουν τα μάγια. Παρακολουθούσε την Ιουστίνα και την εθαύμαζε για την αρετή της. Τελικά αποφάσισε να ακολουθήσει κι αυτός τον Χριστιανισμό, ο οποίος αναδεικνύει τόσο ενάρετους ανθρώπους, αρνούμενος την ειδωλολατρία, τα ήθη και τα έθιμά της, καίγοντας τα μαγικά του βιβλία και τα είδωλά του ενώπιον του Επισκόπου.

Εν συνεχεία αποτραβήχτηκε στη μοναξιά και δόθηκε εκεί στη μελέτη των Αγίων Γραφών και των Εκκλησιαστικών συγγραφέων, έχοντας σε ιδιαίτερη εκτίμηση τον Τερτυλλιανό.

Βαπτίστηκε σε ηλικία τριανταπέντε ετών κι έπειτα χειροτονήθηκε αναγνώστης, διάκονος και υποδιάκονος. Τον προίκισε ο Θεός με θεία έμπνευση και δύναμη εναντίον των παθών και του έδωσε το ειδικό χάρισμα εναντίον των δαιμόνων, να λύνει δηλαδή τα μάγια και να διώχνει τους δαίμονες, τους οποίους με τόσο ζήλο είχε προηγουμένως υπηρετήσει.

Ένα χρόνο μετά το βάπτισμά του δέχεται, μετά από απαίτηση όλων, να γίνει ιερέας. Τότε έγινε και ο καθημερινός διδάσκαλος του ποιμνίου του. Δυο χρόνια μετά, το 248 πεθαίνει ο Επίσκοπος Καρχηδόνος, Δονάτος κι όλοι ζητούσαν για Επίσκοπο τον Κυπριανό. «Εγώ», τους έλεγε, «είμαι νεόφυτος. Μόλις προ διετίας βαπτίστηκα. Υπάρχουν άλλωστε άλλοι, που είναι καλύτεροί μου. Αυτούς να κάνετε». Ο λαός όμως απειλούσε να τον αρπάξει δια της βίας κι εντέλει αναγκάστηκε να ενδώσει. Σε ηλικία 37 ετών χειροτονήθηκε Επίσκοπος Καρχηδόνος.

Ο ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Τελικά ο Άγιος Κυπριανός και η Αγία Ιουστίνα η παρθένος, μετά από πολλά βασανιστικά μαρτύρια, τους αποκεφάλισαν την 14^η Σεπτεμβρίου του 268 μ.Χ.

Πηγή: ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ Δ. ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ

ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΓΓΙΣΗ ΑΙΜΑΤΟΣ

2009-10-15T07:51:00.000-07:00

ΑΓΓΛΙΑ:

«Μια νεαρή κοπέλα γέννησε ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι, αλλά μετά τη γέννα παρουσίασε αιμορραγία και αρνούμενη μετάγγιση αίματος πέθανε λίγες ώρες αργότερα.

Η κοπέλα ήταν Μάρτυρας του Ιεχωβά και η θρησκεία, της απαγόρευε να δεχθεί ξένο αίμα στο σώμα της.

Η γονείς αν και ήξεραν ότι θα σωθεί με την μετάγγιση, στάθηκαν δίπλα στην απόφαση της κόρης τους. Εξάλλου, όλη η οικογένεια ακολουθούσε κατά γράμμα τη θρησκεία.

Δεν θα ήθελα να κατηγορήσω κανέναν γιατί απλώς τότε δεν θα σεβόμουν τα πιστεύω τους, αλλά θα ήθελα να θέσω ένα απλό ερώτημα. Η ζωή σαν το πιο πολύτιμο αγαθό του ανθρώπου δεν θα πρέπει να προστατεύεται και να εξυψώνεται από όλες τις θρησκείες;»

Το παραπάνω περιστατικό είναι ένα από τα πολλά που βρήκαμε στο διαδίκτυο.

Η νέα μόλις μητέρα, εγκατέλειψε τη μάχη για τη ζωή της, ενώ μπορούσε να ζήση με τη γνωστή μέθοδο - αυτή της μετάγγισης αίματος.

Με δική της απόφαση και με την συγκατάθεση των γονιών της, άφησε τα δυο της βρέφη ορφανά.

Ο Θεός «Ιεχωβά» της χάρισε δυο παιδάκια, κι εκείνη τον ευχαρίστησε «εγκαταλείποντας» τα.

Αυτό σε απλή γλώσσα, λέγεται αυτοκτονία.

Οι γονείς της από την άλλη, έχοντας την ίδια αυτοκτονική ιδεολογία για παρόμοια περιστατικά, εγκατέλειψαν την κόρη τους, χαρίζοντάς την στο θάνατο, ενισχύοντάς την να αυτοκτονήσει, (μη δεχόμενη τη μετάγγιση αίματος), «εξασφαλίζοντας» έτσι τη σωτηρία της.

Αυτό σε απλή γλώσσα, λέγεται φόνος από πρόθεση.

Συνοψίζουμε:

-«Εγκατάλειψη» των δυο τέκνων της.

-«Εγκατάλειψη» και του συζύγου της.

-Αυτοκτονία.

-Φόνος από πρόθεση. (από την πλευρά των γονιών της)

Δεν θα σταθούμε περισσότερο στο περιστατικό, καθώς πρόθεσή μας είναι, στο παρόν άρθρο να δούμε τη θεολογική πλευρά του ζητήματος.

ΛΕΕΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΓΓΙΣΗ ΑΙΜΑΤΟΣ;

Κατ’ αρχήν ας ξεκαθαρίσουμε το γεγονός ότι στις μέρες που γράφτηκαν οι Γραφές, δεν υπήρχε καν αυτή η σωτήρια μέθοδο της μετάγγισης αίματος. Έτσι, δεν υπάρχει ούτε ένα παρόμοιο περιστατικό στην Παλαιά Διαθήκη, πόσο μάλλον στην Καινή.

Από την άλλη πάλι, παλαιότερα, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν έθεταν τέτοιο θέμα.

Συνεπώς – σε πρώτη φάση, η άρνηση της μετάγγισης αίματος είναι μια «φιλοσοφία», μια «διδαχή» που εμπνεύστηκε η εταιρία «Σκοπιά» για τους οπαδούς της.

Η άρνηση της μετάγγισης αίματος, σε καμία περίπτωση δεν προκύπτει μέσα από την Αγία Γραφή.

ΠΩΣ "ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ" ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΓΓΙΣΗΣ

ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗ ΓΡΑΦΗ;

Αναφέρουμε μόνο δύο σημεία, για να μην γινόμαστε κουραστικοί:

Παλαιά Διαθήκη, ΛΕΥΙΤΙΚΟ - Κεφάλαιο 17, Στίχος 14..

«Επειδή, η ζωή κάθε σάρκας είναι το αίμα της· είναι για τη ζωή της· γι' αυτό, είπα στους γιους Ισραήλ: Δεν θα φάτε αίμα από καμιά σάρκα· επειδή, η ζωή κάθε σάρκας είναι το αίμα της· καθένας που το τρώει, θα εξολοθρευτεί.».

Παλαιά Διαθήκη, ΛΕΥΙΤΙΚΟ – κεφάλαιο 7, Στίχος 26 - 27..

«Το ίδιο δεν θα τρώτε ούτε αίμα, είτε πουλιού είτε ζώου, σε κανένα από τα σπίτια σας. Κάθε ψυχή, που θα έτρωγε οποιοδήποτε αίμα, και η ψυχή εκείνη θα απολεστεί από τον λαό της.»

ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΑ ΜΙΑΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΖΩΕΣ

Σύμφωνα με τα χωρία της Παλαιάς Διαθήκης, ο Θεός απαγόρευσε στους Ισραηλίτες να τρώνε το αίμα.

Έπρεπε να αφήνουν το αίμα να χύνεται και κατόπιν να τρώνε το κρέας άνευ αίματος.

Το ερώτημα που γεννάται τώρα είναι, γιατί άραγε απαγόρευσε ο Θεός την βρώσιν αίματος;

-Μήπως απαγορεύτηκε ως μια βάναυση πράξη;

-Μήπως για να μην εξαγριωθεί ο άνθρωπος και τρώει τα ζώα ζωντανά;

-Μήπως απαγορεύτηκε με σκοπό την καταπολέμηση της συνήθειας των ειδωλολατρών, οι οποίοι έπιναν αίμα επειδή νόμιζαν ότι με αυτό αποκτούν καταπληκτική δύναμη και ιδιότητες;

Τα χωρία της Παλαιάς Διαθήκης αναφέρουν δύο λόγους για την απαγόρευση της βρώσεως του αίματος.

1^ον, το αίμα είναι η έδρα της ζωής και,

2^ον, το αίμα προσφέρεται κατά τις θυσίες προς εξιλασμό.

Αν η έννοια του πρώτου λόγου είναι ο σεβασμός προς την ζωή, τότε η μετάγγιση του αίματος μάλλον επιβάλλεται προς διάσωση και μη καταστροφή της ζωής.

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ

ΜΟΝΟΝ ΤΗ ΒΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ ΑΛΛΑ…

Ως γνωστό, η εταιρία Σκοπιά, έχει δημιουργήσει δικές της «διδασκαλίες», χρησιμοποιώντας χωρία, σύμφωνα με την αρέσκειά της και επιλέγοντάς τα, ώστε να αφήνεται μια γενική εντύπωση, ότι ακολουθεί την Αγία Γραφή κατά γράμμα.

Διδάσκουν λοιπόν ότι ο λόγος του Θεού απαγορεύει την βρώσιν αίματος.

Στην Παλαιά Διαθήκη όμως, ο λόγος του Θεού απαγορεύει και την βρώσιν στέατος, δηλαδή του λίπους.

Παλαιά Διαθήκη, ΛΕΥΙΤΙΚΟ Κεφάλαιο 3, Στίχοι 16 – 17..

«Και ο ιερέας θα τα κάψει επάνω στο θυσιαστήριο· είναι τροφή τής θυσίας που γίνεται με φωτιά σε οσμή ευωδίας· ολόκληρο το λίπος είναι του Κυρίου.

Θα είναι αιώνιος θεσμός στις γενεές σας, σε όλους τους τόπους τής κατοίκησής σας· δεν θα τρώτε ούτε λίπος ούτε αίμα».

Παλαιά Διαθήκη, ΛΕΥΙΤΙΚΟ Κεφάλαιο 7, Στίχοι 23 – 25..

«Μίλησε στους γιους Ισραήλ, λέγοντας: Δεν θα τρώτε καθόλου λίπος βοδιού ή προβάτου ή κατσικιού. Και το λίπος τού ψόφιου ζώου, και το λίπος τού ζώου σπαραγμένου από θηρία, μπορεί να χρησιμεύει σε κάθε άλλη ανάγκη· δεν θα τρώτε, όμως, καθόλου απ' αυτό. Επειδή, όποιος φάει το λίπος τού ζώου, από το οποίο προσφέρεται θυσία, που γίνεται με φωτιά στον Κύριο, και η ψυχή εκείνη, που θα έτρωγε, θα απολεστεί από τον λαό της.»

Σήμερα όμως, όλοι τρώμε λίπος.

Και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά τρώνε λίπος και το απολαμβάνουν.

Εφόσον παντού διαλαλούν ότι ακολουθούν κατά γράμμα τις Γραφές, δεν είδαν ότι ο λόγος του Θεού απαγορεύει την βρώσιν και του λίπους;

ΤΟ ΜΗΤΡΙΚΟ ΓΑΛΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΑΙΜΑ

Το γάλα επίσης, το μητρικό και το ζωικό από το οποίο τρεφόμαστε, στην ουσία είναι αίμα. Πίνοντας γάλα, κατ΄ ουσίαν αίμα πίνουμε.

Αξιοσημείωτο ακόμη είναι, ότι ενώ η Παλαιά Διαθήκη απαγόρευε αυστηρώς την βρώσιν αίματος ζώων, πολύ περισσότερο ανθρώπων, η Καινή Διαθήκη προς άφεση αμαρτιών και ζωήν αιώνιο «απαιτεί» την συχνή κοινωνία του αίματος του Χριστού:

Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, Κεφάλαιο 6, Στίχοι 53 – 56..

«Ο Ιησούς, λοιπόν, είπε σ' αυτούς: Σας διαβεβαιώνω απόλυτα: Αν δεν φάτε τη σάρκα τού Υιού τού ανθρώπου, και δεν πιείτε το αίμα του, δεν έχετε μέσα σας ζωή.

Όποιος τρώει τη σάρκα μου, και πίνει το αίμα μου, έχει αιώνια ζωή, και εγώ θα τον αναστήσω κατά την έσχατη ημέρα. Επειδή, η σάρκα μου, αληθινά, είναι τροφή, και το αίμα μου, αληθινά, είναι πόση. Όποιος τρώει τη σάρκα μου, και πίνει το αίμα μου, μένει σε ενότητα με μένα και εγώ σε ενότητα μ' αυτόν.»

Συμπερασματικά:

Τα χωρία της Αγίας Γραφής τα οποία επικαλούνται οι Χιλιαστές, απαγορεύουν την βρώσιν του αίματος και όχι την μετάγγιση η οποία τότε, ήταν μια μέθοδος άγνωστη.

Αξίζει να σημειωθεί ότι σε όλους εμάς που βρισκόμαστε στη ζωή, έχει γίνει εξαρχής μετάγγιση αίματος, τον καιρό της κυοφορίας μας στην κοιλιά της μητέρας μας. Ο σωματικός μας οργανισμός, σχηματίσθηκε από το αίμα της μητέρας μας δια μεταγγίσεως.

ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΣΚΟΠΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟ ΕΤΟΣ 1945

Στο περιοδικό «Vertroosting» («Παρηγοριά», σημερινό «Ξύπνα») του Σεπτεμβρίου 1945, σύμφωνα με τις τότε διδαχές της εταιρίας, όχι μόνο δεν απαγορεύεται η μετάγγιση αλλά και επιβάλλεται από την Αγία Γραφή.

Ας δούμε τι γράφει:

«Διαβάσαμε τον τελευταίο καιρό πως ο Ιεχωβά θα μας βοηθήσει και θα μας προστατεύσει. Δεν κάνουμε εδώ μια καινούρια σκέψη; Μας έδειξε ότι ο Ιεχωβά δεν θα μας βοηθήσει, παρά μόνο αν εμείς θα έχουμε κάνει ή θα αφήσουμε να γίνουν όλα όσα περνούν από το χέρι μας.

Αν χάσουμε τη ζωή μας, επειδή αρνούμεθα τη χρήση ενέσεων, αυτό δε θα μας χρησιμεύσει σαν απαλλακτική μαρτυρία για το όνομα του Ιεχωβά»

(σελίδα 29)

«Ο Θεός δεν προκαθόρισε ποτέ εντολές, που θα απαγόρευαν τη χρησιμοποίηση των φαρμάκων, των ενέσεων ή της μεταγγίσεως αίματος. Αυτό είναι ανθρώπινη άποψη, όπως για τους Φαρισαίους, που περιφρονούσαν το έλεος του Θεού. Το να υπηρετεί κανείς τον Ιεχωβά μ΄ όλη του την εξυπνάδα, δεν θα πει να αποβάλλει την εξυπνάδα του, προ παντός όταν πρόκειται να προστατευθεί μια ανθρώπινη ζωή, που είναι αφιερωμένη στον Ιεχωβά και είναι, συνεπώς, ιερή.»

(σελίδα 29)

Όπως βλέπουμε οι παλαιότερες θέσεις της εταιρίας ήταν εντελώς αντίθετες με αυτές που έχει σήμερα.

Και με το να επιμένει στην απαγόρευση της μεταγγίσεως, παρ΄ όλο ότι η Γραφή δεν αναφέρεται στο ζήτημα αυτό, ασεβεί εναντίον της ζωής.

Με την απαγόρευση της μεταγγίσεως η εταιρία είναι εκείνη που γίνεται ένοχη αίματος, όχι αυτός που δέχεται τη μετάγγιση από σεβασμό στη ζωή.

Κλείνοντας, σας παραθέτουμε ποια είναι η θέση της εταιρίας για τα εμβόλια τα οποία κατά την παρασκευή τους χρησιμοποιείται αίμα.

Σκοπιά 1965, σελίδα 170..

«Η εταιρία δεν υποστηρίζει καμιά από τις σύγχρονες ιατρικές χρήσεις αίματος, όπως είναι η χρήσις αίματος εν σχέσει με τον εμβολιασμό, ή ενοφθαλμισμό. Ο εμβολιασμός είναι, εν τούτοις μια πράγματι αναπόφευκτη περίπτωσις σε μερικούς τομείς της κοινωνίας, κι επομένως αφήνουμε στη συνείδησι του ατόμου ν’ αποφασίση αν θα υποστή τον εμβολιασμό με ένα ορό, ο οποίος περιέχει κλάσματα αίματος προς τον σκοπόν οικοδομής αντισωμάτων που θ’ αγωνισθούν εναντίον της νόσου. Αν κάτω από τέτοιες συνθήκες ένα άτομο το κάμη αυτό, πιθανόν να έχη κάποια παρηγορία από το γεγονός ότι δεν τρώγει απευθείας αίμα, πράγμα που ρητώς απαγορεύεται στο Λόγο του Θεού.»

Τα συμπεράσματα δικά σας.